ROZDZIAŁ 2 – AROMATERAPIA: BIBLIJNE I NAUKOWE KORZENIE WONNOŚCI

2.6. Skóra głowy a olejek – zasada suchych rąk na owłosionej części głowy; dlaczego nie oliwimy włosów

Wprowadzenie do podrozdziału

Owłosiona skóra głowy jest jedynym polem pracy całej metody, na którym olejek jest zakazany: partytura źródła kończy zabieg techniką prowadzoną suchymi opuszkami palców, miejsce w miejsce (ryc. 110; por. 16.1, 16.15), a niniejszy podrozdział wyjaśnia ten zakaz nie jako dziwactwo szkoły, lecz jako wniosek z anatomii, mechaniki, higieny i komfortu pacjenta. Skóra głowy nie potrzebuje poślizgu, ponieważ technika na niej nie jest ślizganiem, lecz przesuwaniem skóry po kości: sucha opuszka chwyta skórę między włosami i prowadzi ją po czepcu ścięgnistym i warstwie luźnej – tam, gdzie olejek zamieniłby pracę w bezradne gładzenie włosów. Olej na głowie nie daje therefore niczego, czego metoda potrzebuje, a daje wszystko, czego pacjent nie chce: tłuste włosy po zabiegu, przymus mycia zamiast snu, obciążenie mieszków łojem i filmem, przeniesienie tłuszczu na pościel i następnego pacjenta. Podrozdział 2.6 opisuje warstwy i fizjologię skóry głowy z jej ekologią łojową, mechanikę techniki suchej (chwyt, kierunek, ciśnienie, podział na obszary, test ruchomości jako biofeedback), bilans uczciwy rzekomych korzyści i realnych kosztów oliwienia włosów, listę przeciwwskazań skórnych i neurologicznych, praktykę włosów długich, nakryć i peruk, higienę przejścia „twarz → głowa" (ścieknięcie resztkowego olejku z dłoni ręcznikiem) oraz antropologię ostatniego dotyku: dłoń i skóra, bez niczego między nimi – najuboższy, a więc najczyściejszy gest całej partytury. Jest tu wreszcie uczciwe zmierzenie się z pozornym paradoksem tradycji: Pismo namaszcza głowę oliwą (Ps 23,5; Ps 133,2), a metoda oliwy na głowie zakazuje – i oba porządki pozostają prawdziwe, każdy w swoim: namaszczenie jest znakiem, technika jest rzemiosłem, a pomieszanie ich byłoby symonią zapachu (0.2.9, 2.1.8).

Cele kształcenia podrozdziału 2.6. Po jego przyswojeniu terapeuta potrafi:

1. opisać pięć warstw skóry głowy (SCALP) i wyjaśnić, dlaczego warstwa luźna jest płaszczyzną ruchu, na której pracuje technika sucha;
2. wyjaśnić ekologię łojową skóry głowy i włosów oraz uzasadnić zakaz oliwienia bilansem kosztów i braku korzyści (mieszki, komfort, sen, higiena, pościel);
3. przeprowadzić technikę suchą (opuszki obu rąk, ruchy okrężne „miejsce w miejsce", ciśnienie 2–4/10, podział na obszary, bez ciągnięcia włosów) i zastosować test ruchomości skóry głowy jako biofeedback;
4. wymienić przeciwwskazania i stany ostrożności skóry głowy (łojotokowe zapalenie w rzucie, łuszczyca i objaw Koebnera, zapalenie mieszków, wszawica, rany i szwy, oparzenie słoneczne, przeszczep włosów, neuralgia potyliczna, flaga skroniowego zapalenia tętnic) oraz zaplanować postępowanie przy każdym z nich;
5. poprowadzić pracę z włosami długimi, nakryciami religijnymi, perukami i skórą głowy po utracie włosów z poszanowaniem godności i zgody pacjenta;
6. zastosować higienę przejścia „twarz → głowa" (ścieknięcie olejku z dłoni) i sformułować antropologię ostatniego, suchego dotyku jako gestu najuboższego i najczyściejszego.

2.6.1. Anatomia i fizjologia skóry głowy: pięć warstw i płaszczyzna ruchu

Warstwy (akronim SCALP). (1) Skóra (skin) – gruba, owłosiona, o największej w ciele gęstości mieszków i gruczołów łojowych; (2) tkanka łączna podskórna (connective) – gęsta, włóknista, łącząca skórę z czepcem i niosąca naczynia oraz nerwy czuciowe; (3) czepiec ścięgnisty (aponeurosis, galea aponeurotica) – ścięgnista płyta spinająca brzuście czołowe i potyliczne mięśnia naczasnego; (4) luźna tkanka łączna (loose areolar) – płaszczyzna poślizgu, dzięki której skóra z czepcem przesuwa się po kości; (5) okostna (pericranium). To warstwa czwarta jest therefore adresem techniki: „rozcieranie głowy" nie przesuwa włosów po skórze ani dłoni po włosach – przesuwa skórę z czepcem po okostnej, przywracając ruchomość tam, gdzie napięcie brzuśców czołowego i potylicznego oraz stres ją ograniczyły („hełm" napięciowy, por. 18.1, 18.3).

Unerwienie i unaczynienie. Czuciowo: nerwy nadoczodołowy i nadbloczkowy (V1) z przodu, skroniowo-uszny (V3) z boku, potyliczny większy i mniejszy (C2–C3) oraz uszny wielki z tyłu i z boku; naczynia: tętnice nadoczodołowa, nadbloczkowa, skroniowa powierzchowna, uszna tylna i potyliczna z bogatą siecią zespolień. Obfitość unerwienia czyni skórę głowy polem intensywnego doznania: powolny, miarowy ucisk opuszek jest tu bodźcem głęboko kojącym (drogi czuciowe i afektywne, 1.9.4), a jednocześnie czyni z niej czujnik flag: tkliwość skroni z pogrubiałą tętnicą (skroniowe zapalenie tętnic – weto i skierowanie, 1.6.8, 2.5.3), elektryczny ból w dziedzinie nerwu potylicznego większego (neuralgia potyliczna – bez prowokowania) natychmiast zmieniają plan.

Cykl włosa i fizjologiczne wypadanie. Włosy żyją cyklami: anagen (wzrost, lata), katagen (inwolucja, tygodnie), telogen (spoczynek i wypadanie, miesiące); fizjologicznie człowiek traci kilkadziesiąt do stu włosów dziennie. Konsekwencja praktyczna i etyczna zarazem: pojedyncze włosy pozostałe na dłoniach lub podkładzie po technice suchej nie są dowodem szkody, lecz fizjologii telogenu – terapeuta nie komentuje ich wobec pacjenta (komentarz o „wypadających włosach" rani i bywa fałszywy), a technikę prowadzi tak, by nie ciągnąć: opuszki pracują na skórze, nie na łodygach (2.6.3).

2.6.2. Ekologia łojowa skóry głowy: dlaczego olej jest tu gościem nieproszonym

Łoj jako własny film. Gruczoły łojowe skóry głowy należą do najliczniejszych w ciele: ich wydzielina powleka łodygę włosa i powierzchnię skóry, nadając włosom elastyczność, połysk i częściową ochronę przed wodą i mikroorganizmami. Ekosystem ten jest samowystarczalny i delikatnie zbalansowany: nadmiar lipidów (endogenny w łojotoku, egzogenny po oliwieniu) zmienia go w kierunku zaczopowania ujść mieszków, nadmiernego wzrostu drożdżaków Malassezia (współczynnik łojotokowego zapalenia skóry) i przylegania złuszczonych komórek – czyli dokładnie tego, z czym pacjent bywa u dermatologa.

Bilans uczciwy oliwienia włosów.

Wniosek metody: na owłosionej skórze głowy olejek nie ma żadnej funkcji, której nie pełniłaby lepiej sucha dłoń, a ma koszty, których sucha dłoń nie ma – stąd zakaz nie jest ograniczeniem, lecz pełnią rzemiosła.

2.6.3. Mechanika techniki suchej: chwyt, ruch, obszary, biofeedback

Chwyt. Opuszki palców 2–5 obu rąk (źródło: „opuszkami palców obu rąk", ryc. 110), ustawione płasko do skóry, włosy rozdzielone między palcami jak między zębami grzebienia: kontakt ma skóra, nie łodygi. Dłonie nie „prasują" włosów od zewnątrz – wchodzą pod masę włosów i stoją na skórze.

Ruch. Małe, powolne ruchy okrężne „miejsce w miejscu": opuszki nie ślizgają się po skórze, lecz przesuwają ją wraz z czepcem po okostnej – kilka obrotów na jednym polu, potem przejście o szerokość palca dalej. To ruch warstwy czwartej SCALP (2.6.1): jego celem jest ruchomość, nie tarcie powierzchniowe.

Ciśnienie i rytm. 2–4 w skali 1–10: dość, by chwycić skórę przez włosy, nigdy dość, by bolało lub ciągnęło; rytm wolny, zgodny z wydechem pacjenta (4.7); czas 2–4 minut na całą głowę w partyturze zamknięcia.

Podział na obszary i kolejność. Potylica i kresa karkowa górna (kontynuacja rozcierania potylicy, ryc. 72) → okolice nad potylicą i ciemię → skronie (po wykluczeniu flagi tętnicy skroniowej!) → czoło i linia włosów → powrót ku potylicy. Systematyczność „miejsce w miejsce" jest jednocześnie mapą oględzin: palce czytają skórę (zgrubienia, zmiany, tkliwość, ruchomość) i zgłaszają flagi, zanim dłoń zdąży je podrażnić.

Test ruchomości jako biofeedback. Przed techniką i po niej terapeuta ocenia, o ile skóra z czepcem przesuwa się po kości w okolicy ciemienia i czoła: ograniczenie ruchomości („skóra przyklejona") jest celem pracy i miarą jej skutku; wzrost ruchomości i uczucie „zdjętego hełmu" są uczciwie raportowanym efektem subiektywnym (2.6.8), nie „rozpuszczeniem zrostów".

Zakazy mechaniczne. Bez ciągnięcia włosów i „czesania palcami"; bez drapania (paznokcie nie uczestniczą: ryzyko nadżerek i wrót zakażenia); bez ucisku na gałki i brzegi oczodołu przy polu czołowym (2.5.2, Z0–Z1); bez pracy na zmianach skórnych (2.6.5); bez „masowania" włosów jako takich – włosy nie są narządem, są przydatkiem.

2.6.4. Co zastępuje olejek: granice alternatyw

1. Suche tarcie opuszkami – jedyna technika metody na owłosionej głowie (ryc. 110).
2. Ciepło dłoni i rytm – nośniki bodźca termicznego i autonomicznego (1.9.4), w pełni wystarczające bez filmu olejowego.
3. Resztkowy poślizg – wykluczony: przed przejściem z twarzy na głowę terapeuta ściera dłonie ręcznikiem (2.6.7): reszta kompozycji twarzy na dłoniach wystarczyłaby, by natłuścić włosy przy czubku i skroniach.
4. Hydrolaty i wody kwiatowe – wykluczone w zabiegu: moczenie włosów jest tym samym złem co oliwienie (dyskomfort, przymus suszenia), a parowanie z mokrej głowy chłodzi zamiast grzać.
5. Pielęgnacja suchego łupieżu lub przesuszenia – poza stołem: porada pielęgnacyjna lub dermatologiczna po zabiegu, w innym czasie i innymi środkami; stół masażu nie jest miejscem aplikacji czegokolwiek na owłosioną głowę.
6. Talk, pudry, „suche olejki" – wykluczone: aerozole i pudry w gabinecie to ekspozycja dróg oddechowych pacjenta i terapeuty bez potrzeby (2.2.4).

Zasada ogólna: ubożenie środka jest tu bogactwem metody – im mniej między dłonią a skórą głowy, tym pełniejszy chwyt, czystsza higiena i uczciwszy kontakt.

2.6.5. Przeciwwskazania i stany ostrożności skóry głowy

2.6.6. Włosy, nakrycia, peruki: praktyka godności

Włosy długie. Rozdzielenie masy włosów na pola przed pracą (dłonie wchodzą pod masę od potylicy i boków); przy bardzo długich włosach pacjent może zostać poproszony o luźne upięcie własne przed partią głowy – prośba, nie polecenie, i zawsze z wyjaśnieniem („żeby było Pani/Panu wygodniej i żeby włosy nie pracowały pod dłonią"). Warkocze, dredy, przedłużania: bez ciągnięcia i bez rozplatania bez zgody; przy przedłużaniach – praca opuszkami wyłącznie na skórze między pasmami, ciśnienie obniżone. Peruka i tupik: zdjęcie przed partią głowy na życzenie i z inicjatywy pacjenta; terapeuta nie proponuje zdjęcia peruki „dla wygody" – peruka bywa częścią godności i tożsamości (alopecja, chemioterapia); możliwa praca na dostępnych polach (kark, potylica pod peruką – tylko za zgodą) lub pominięcie głowy całkowicie. Nakrycia religijne (hidżab, turban, kipa, chusta): pacjent rozstrzyga, co i kiedy zostaje zdjęte; metoda pracuje w granicach nakrycia, jeśli taka jest wola (kark, skronie, czoło przy linii), bez żadnego nacisku i bez komentarza; weta pacjenta dotyczące głowy mają pierwszeństwo przed kompletnością partytury (3.5, 19.2). Skóra głowy po utracie włosów (alopecja, chemioterapia): zasady te same, ciśnienie niższe, oględiny delikatne (skóra odsłonięta, wrażliwa, po radioterapii bywa sucha i tkliwa); żadnego komentarza o gęstości, odrastaniu czy braku włosów – milczenie jest tu formą szacunku, nie pustką.

2.6.7. Higiena przejścia „twarz → głowa" i higiena pracy suchej

Ścieknięcie dłoni. Partia twarzy kończy się filmem kompozycji 0,25–0,5% na dłoniach terapeuty (2.5.6); zanim dłonie dotkną owłosionej głowy, terapeuta ściera je czystym ręcznikiem – inaczej resztkowy olejek natłuści włosy przy czubku i skroniach, łamiąc zakaz oliwienia tylnymi drzwiami. Reguła ta jest testem dyscypliny całej metody: zakaz, który obchodzi się nieświadomie resztką na dłoni, nie jest zakazem, lecz dekoracją.

Paznokcie i dłonie. Opuszki pracują bez udziału paznokci (paznokcie krótkie i gładkie, 2.3.5/2.8): drapanie skóry głowy tworzy nadżerki i wrota zakażenia, a pacjentowi daje bodziec alarmowy zamiast kojącego. Dłonie terapeuty myte przed zabiegiem i po partii głowy; przy stwierdzonej wszawicy – protokół z 2.6.5.

Podkłady i kołyska stołu. Zagłówek i kołyska z pokryciem jedno- lub wymienialnym na pacjenta (2.8): sucha technika nie brudzi pościeli olejem, lecz zbiera włosy telogenowe i ewentualne łuski – pokrycie zmieniane między pacjentami jest therefore normą nie tylko olejową, lecz włosową.

Własne włosy terapeuty. Spięte i odgarnięte od pola pracy: włosy terapeuty zwisające nad twarzą pacjenta są naruszeniem strefy Z0–Z1 (2.5.2) i higieny; kaptur lub opaska przy pracy długiej – norma warsztatowa, nie estetyka.

2.6.8. Efekty techniki suchej i ich uczciwa miara

Co technika daje (rzetelnie): przywrócenie lub zwiększenie ruchomości skóry z czepcem po okostnej (test ruchomości, 2.6.3); łagodne miejscowe przekrwienie i ciepło skóry głowy; bogaty bodziec czuciowy i afektywny z gęsto unerwionej okolicy, wpisany w fazę wyciszenia partytury (4.8, 10.x); subiektywne uczucie „zdjętego hełmu", lekkości głowy i pogłębienia senności, raportowane przez pacjentów; domknięcie rytuału zabiegu gestem najprostszym z możliwych. Czego technika nie daje i czego metoda nie obiecuje: nie leczy łupieżu, łojotoku, łuszczycy ani wypadania włosów; nie „detoksykuje" skóry głowy; nie pobudza wzrostu włosów – doniesienia o wpływie mechanicznego rozciągania skóry głowy na grubość włosa pochodzą z bardzo małych, wstępnych prób i nie uzasadniają żadnych roszczeń (19.3); nie usuwa napięciowego bólu głowy jako jednostki – może jedynie towarzyszyć jego łagodzeniu przez rozluźnienie mięśni okołoczaszkowych i odpowiedź relaksacyjną (18.1, 18.3). Język karty i pożegnania: „suche rozcieranie skóry głowy może dać uczucie lekkości i ruchomości; proszę powiedzieć, jak było dla Pana/Pani" – i nic ponad to.

2.6.9. Choreografia zamknięcia: ostatni dotyk partytury

Miejsce w sekwencji. Rozcieranie głowy (ryc. 110) jest ostatnią techniką całego zabiegu (4.8: …szyja, twarz, głowa): następuje po wibracji stabilnej twarzy (ryc. 109), po ścięciu dłoni ręcznikiem (2.6.7), z zapowiedzią („teraz suchymi dłońmi porozcieram skórę głowy; proszę powiedzieć, jeśli ciśnienie będzie za duże"). Pozycja: leżenie przodem, głowa w kołysce; czas: 2–4 minuty; kolejność obszarów: potylica → ciemię → skronie (po wykluczeniu flagi) → czoło → powrót; rytm: z wydechem, zwalniający ku końcowi; zamknięcie: dłonie nieruchomo na ciemieniu przez jeden oddech (gest obecności, nie techniki), potem cisza, ręcznik, powolne wstanie (1.8.4), pożegnanie.

Antropologia ubóstwa środka. Cała metoda zbudowana jest na nośnikach: baza niesie olejek, olejek niesie woń, rytm niesie oddech, ręcznik niesie godność. W ostatniej technice nie ma już niczego między dłonią a skórą: sucha opuszka na owłosionej głowie jest gestem najuboższym i przez to najczystszym – jak ostatnie zdanie modlitwy, które mówi się bez książeczki. Uczy ono metodę jej własnej hierarchii: środki są dla spotkania, nie odwrotnie; gdy środki znikają, zostaje to, co było celem od początku – uwaga jednego człowieka przy głowie drugiego (0.1, 19.1).

2.6.10. Namaszczenie głowy w Piśmie a zakaz oliwienia w metodzie: dwa porządki jednego znaku

Pozorny paradoks. Pismo zna i chwali namaszczenie głowy oliwą: „namaszczasz oliwą moją głowę" (Ps 23,5), „jak cenny olejek na głowie, spływający na brodę" (Ps 133,2); włosy zaś są w nim znakiem consecracji (nazireat, Lb 6) i przedmiotem czułości Opatrzności („u was nawet włosy na głowie wszystkie są policzone", Łk 12,7; por. Mt 10,30). Jak więc metoda, która wyrasta z tej pamięci, zakazuje oliwy na głowie? Rozróżniając porządki. Namaszczenie biblijne jest znakiem: czci, radości, consecracji, obecności Boga – i jako znak należy do porządku liturgicznego i pastoralnego, w Kościele związanego z posługą i sakramentami (0.2.9, 2.1.8). Zakaz metody jest regułą rzemiosła: wynika z mechaniki chwytu, ekologii łojowej, higieny i komfortu pacjenta (2.6.2–2.6.4) i obowiązuje w gabinecie, nie w świątyni. Kto pomiesza porządki – sprzedając „olejek do namaszczania głowy" jako produkt zabiegu albo oliwiąc włosy „bo Psalm" – ten nie łączy tradycji z nauką, lecz kradnie znakowi znaczenie, a pacjentowi sen (symonia zapachu, 2.1.8). Kompendium honoruje Psalm inaczej: policzoną czułością wobec każdego włosa – techniką, która nie ciągnie, nie natłuszcza i nie komentuje, oraz milczeniem, które przy utracie włosów jest formą szacunku najpełniejszą.

Trzy normy etyczne głowy.

1. Zgoda na dotyk głowy jest osobna: głowa bywa dla pacjentów po przemocy, z traumą lub nadwrażliwością czuciową granicą najtrudniejszą – propozycja partii głowy jest zawsze pytaniem, a odmowa nie wymaga uzasadnienia i nie pomniejsza zabiegu (3.5, 0.2.5).
2. Włosy i nakrycia są własnością tożsamości: peruka, hidżab, turban, dredy, łysina – wszystko to osoba, nie przeszkoda techniczna; komentarz o włosach jest komentarzem o człowieku.
3. Sucha dłoń jako uczciwość: zakaz oliwienia obowiązuje także wtedy, gdy pacjent o olejek prosi („bo słyszałem, że tak lepiej") – terapeuta wyjaśnia bilans (2.6.2) i proponuje pielęgnację poza stołem; uległość wobec prośby sprzecznej z bezpieczeństwem i komfortem nie jest gościnnością, lecz abdykacją rzemiosła (19.3).

Podsumowanie – punkty kluczowe

1. Warstwy SCALP: skóra, tkanka łączna, czepiec ścięgnisty, warstwa luźna (płaszczyzna ruchu), okostna; technika sucha przesuwa skórę z czepcem po okostnej – ruchomość jest celem i miarą.
2. Ekologia łojowa: gruczoły łojowe głowy najliczniejsze w ciele; nadmiar lipidów = zaczopowanie mieszków, Malassezia, dyskomfort; bilans oliwienia włosów: zero korzyści metody, pełny koszt pacjenta i higieny.
3. Mechanika sucha: opuszki 2–5 obu rąk płasko na skórze pod masą włosów; małe okręgi „miejsce w miejscu"; 2–4/10; bez ciągnięcia i drapania; obszary: potylica → ciemię → skronie (po wykluczeniu flagi) → czoło; test ruchomości jako biofeedback.
4. Alternatywy wykluczone: resztkowy poślizg (ścieknięcie dłoni ręcznikiem!), hydrolaty, talk, „suche olejki"; ciepło i rytm dłoni wystarczają w pełni.
5. Przeciwwskazania: łojotokowe zapalenie w rzucie, łuszczyca (objaw Koebnera – bez tarcia na blaszkach), zapalenie mieszków, wszawica (protokół higieniczny), rany i szwy, oparzenie słoneczne, przeszczep włosów, neuralgia potyliczna, flaga skroniowego zapalenia tętnic – weto i skierowanie, migrena w napadzie – decyzja pacjenta.
6. Godność włosów: długie, dredy, przedłużania, peruki i tupiki, nakrycia religijne, skóra po utracie włosów – pacjent rozstrzyga; milczenie o włosach jest formą szacunku; fizjologiczny telogen nie jest szkodą i nie jest komentowany.
7. Higiena: ścięknięcie dłoni przed głową, paznokcie wyłączone, pokrycie kołyski zmieniane, włosy terapeuty spięte; sucha technika zbiera włosy i łuski – norma „włosowa" pościeli.
8. Efekty uczciwie: ruchomość, ciepło, bodziec kojący, subiektywna lekkość i senność; nie: leczenie łupieżu/łysienia, „detoks", wzrost włosów (dowód wstępny i mały), terapia migreny.
9. Choreografia zamknięcia: ryc. 110 jako ostatnia technika zabiegu, 2–4 min, rytm z wydechem, dłonie nieruchome na ciemieniu przez jeden oddech, cisza i ręcznik; ubóstwo środka jako najczystszy gest metody.
10. Dwa porządki znaku: namaszczenie głowy oliwą jest znakiem liturgicznym (Ps 23,5; 133,2), zakaz oliwienia jest regułą rzemiosła; pomieszanie ich to symonia zapachu; czułość Psalmu metoda oddaje policzoną troską o każdy włos i milczeniem przy jego utracie.

Pytania kontrolne

1. Wymień pięć warstw SCALP i wskaż, która jest płaszczyzną ruchu techniki suchej; wyjaśnij, dlaczego olejek uniemożliwia pracę na tej płaszczyźnie.
2. Sporządź bilans oliwienia owłosionej głowy: trzy rzekome korzyści z ich rzeczywistym kosztem oraz trzy koszty bez żadnej korzyści.
3. Opisz chwyt, ruch i ciśnienie techniki suchej oraz test ruchomości; wskaż trzy zakazy mechaniczne i ich uzasadnienie.
4. Zaplanuj postępowanie przy: (a) blaszkach łuszczycy na ciemieniu, (b) stwierdzonej wszawicy przed partią głowy, (c) tkliwej, pogrubiałej tętnicy skroniowej u pacjentki 68 lat.
5. Sformułuj protokół przejścia „twarz → głowa" i uzasadnij, dlaczego zakaz oliwienia głowy „obchodzi się tylnymi drzwiami" resztką kompozycji na dłoniach.
6. Wyjaśnij rozróżnienie porządków: namaszczenie głowy oliwą jako znak liturgiczny versus zakaz oliwienia jako reguła rzemiosła; odnieś do Łk 12,7 i do trzech norm etycznych głowy.

Podrozdział 2.6 zamyka reżim nośników i ich granic: od bazy (2.3) przez kompozycje (2.4), oko i twarz (2.5) po suchą dłoń na owłosionej głowie (2.6). Podrozdział 2.7 zbierze wszystko, co powyżej, w jeden reżim bezpieczeństwa: alergie i test płatkowy, fotouczulenie, przeciwwskazania ciążowe i chorobowe – czyli weta, które wetują każdą kompozycję, każdą bazę i każdą technikę.