Rozdział: 9.5. Staw łokciowy
Uzasadnienie anatomiczne i fizjologiczne
Staw łokciowy (articulatio cubiti) jest jednym z najbardziej złożonych stawów kończyny górnej, stanowiącym połączenie trzech kości: kości ramiennej (humerus), kości promieniowej (radius) i kości łokciowej (ulna). Staw łokciowy jest stawem złożonym, składającym się z trzech stawów składowych zamkniętych w jednej torebce stawowej:
- Staw ramienno-łokciowy (articulatio humeroulnaris) – połączenie bloczka kości ramiennej z wcięciem bloczkowym kości łokciowej. Jest to staw zawiasowy umożliwiający ruchy zgięcia i wyprostu w zakresie około 140–150°.
- Staw ramienno-promieniowy (articulatio humeroradialis) – połączenie główki kości ramiennej z dołkiem główki kości promieniowej. Jest to staw kulisty ograniczony, umożliwiający ruchy zgięcia i wyprostu oraz ruchy rotacyjne.
- Staw promieniowo-łokciowy bliższy (articulatio radioulnaris proximalis) – połączenie obwodu główki kości promieniowej z wcięciem promieniowym kości łokciowej. Jest to staw obrotowy umożliwiający ruchy pronacji i supinacji przedramienia.
Torebka stawowa stawu łokciowego jest stosunkowo cienka i luźna, co zapewnia znaczną ruchomość w tym stawie. Torebka ta jest wzmocniona przez więzadła:
- Więzadło poboczne łokciowe (ligamentum collaterale ulnare) – biegnące od nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej do wyrostka dziobiastego i wyrostka łokciowego kości łokciowej,
- Więzadło poboczne promieniowe (ligamentum collaterale radiale) – biegnące od nadkłykcia bocznego kości ramiennej do więzadła pierścieniowatego kości promieniowej,
- Więzadło pierścieniowate kości promieniowej (ligamentum anulare radii) – obejmujące główkę kości promieniowej i utrzymujące ją w kontakcie z kością łokciową.
W okolicy stawu łokciowego wyróżnia się następujące struktury anatomiczne istotne dla masażu:
- Dół łokciowy (fossa cubitalis) – trójkątne zagłębienie po stronie przedniej stawu łokciowego, ograniczone od strony promieniowej przez mięsień ramienno-promieniowy i mięsień nawrotny obły, a od strony łokciowej przez mięsień nawrotny obły. W dole łokciowym przebiegają ważne struktury naczyniowo-nerwowe: tętnica ramienna, żyła pośrodkowa łokcia oraz nerw pośrodkowy.
- Wyrostek łokciowy (olecranon) – duży wyrostek kości łokciowej, stanowiący najbardziej wystającą część łokcia, łatwo wyczuwalny pod skórą.
- Nadkłykieć przyśrodkowy (epicondylus medialis) i nadkłykieć boczny (epicondylus lateralis) kości ramiennej – miejsca przyczepu mięśni przedramienia.
- Mięśnie okolicy łokcia – mięsień ramienno-promieniowy, mięsień nawrotny obły, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień prostownik promieniowy nadgarstka, mięsień prostownik łokciowy nadgarstka.
Unerwienie stawu łokciowego zapewniają gałęzie nerwu pośrodkowego (nervus medianus), nerwu łokciowego (nervus ulnaris) oraz nerwu mięśniowo-skórnego (nervus musculocutaneus). Układ krwionośny stawu łokciowego tworzy sieć naczyniową łokcia (rete articulare cubiti), utworzoną przez gałęzie tętnicy ramiennej, tętnicy promieniowej i tętnicy łokciowej.
Ze względu na powyższe uwarunkowania anatomiczne masaż stawu łokciowego pełni istotną rolę w:
- poprawie mikrokrążenia w obrębie stawu łokciowego,
- redukcji obrzęków pourazowych i pooperacyjnych,
- przywracaniu ruchomości w stawie łokciowym,
- redukcji bólu w stanach zapalnych i zwyrodnieniowych,
- poprawie czucia i propriocepcji,
- redukcji napięcia mięśniowego mięśni okolicy łokcia,
- profilaktyce przykurczów i zniekształceń,
- przygotowaniu tkanek do kolejnych etapów masażu kończyny górnej.
Pozycja pacjenta i masażysty
Masaż stawu łokciowego wykonywany jest w pozycji siedzącej. Pacjent siedzi na krześle lub taborecie, z kończyną górną spoczywającą na przedramieniu masażysty lub na podłokietniku. Staw łokciowy może być ułożony w dwóch pozycjach:
- Pozycja zgięta (kąt zgięcia około 90°) – umożliwia opracowanie dołu łokciowego i struktur przednich stawu łokciowego,
- Pozycja wyprostowana – umożliwia opracowanie wyrostka łokciowego i struktur tylnych stawu łokciowego.
Masażysta siedzi lub stoi naprzeciwko pacjenta, z przedramieniem pacjenta spoczywającym na jego przedramieniu lub na podkładce. Taka pozycja zapewnia stabilność opracowywanej kończyny i umożliwia masażyście swobodne operowanie obiema rękami.
Zasady ogólne masażu stawu łokciowego
Masaż stawu łokciowego podlega wszystkim ogólnym zasadom masażu klasycznego, ze szczególnym uwzględnieniem następujących reguł:
- Kierunek masażu – zgodny z przepływem krwi żylnej i limfy, tj. od przedramienia w kierunku ramienia i dalej ku sercu.
- Stopniowanie siły – masaż rozpoczyna się od delikatnego głaskania, stopniowo zwiększając siłę bodźca w miarę przechodzenia do kolejnych technik.
- Powtarzalność – każdy chwyt wykonywany jest minimum dwukrotnie.
- Ciągłość – masaż nie powinien być przerywany; przejścia między technikami powinny być płynne.
- Bezbolesność – prawidłowo wykonany masaż stawu łokciowego nie powinien wywoływać bólu; pacjent może odczuwać lekki dyskomfort przy rozcieraniu struktur okołostawowych, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
- Indywidualizacja – siła i czas trwania masażu powinny być dostosowane do wieku, płci, budowy ciała i stanu zdrowia pacjenta.
9.5.1. Głaskanie widełkowe (przy zgiętym łokciu)
Definicja i cel techniki
Głaskanie widełkowe stawu łokciowego przy zgiętym łokciu jest techniką rozpoczynającą masaż stawu łokciowego. Polega na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty ułożonych w kształt widełek (palec wskazujący i środkowy rozstawione) po stronie przedniej stawu łokciowego, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta pełni funkcję adaptacyjną – przygotowuje tkanki stawu łokciowego do kolejnych, bardziej intensywnych technik, oraz funkcję diagnostyczną – umożliwia masażyście ocenę stanu tkanek, temperatury skóry, obecności obrzęków i ewentualnych zmian patologicznych w dole łokciowym.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji zgiętej pod kątem około 90°. Drugą ręką opuszki palca wskazującego i środkowego układa w kształt widełek po stronie przedniej stawu łokciowego, w okolicy dołu łokciowego. Następnie masażysta przesuwa opuszki palców po stronie przedniej stawu łokciowego ruchem podłużnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Ruch powinien być ciągły, płynny, bez odrywania palców od skóry. Głaskanie widełkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie widełkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego (ok. 2–3 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć i bez odrywania palców od skóry. Pacjent powinien odczuwać delikatny, przyjemny dotyk, bez bólu i dyskomfortu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania palców. Głaskanie widełkowe jest szczególnie wskazane jako technika wprowadzająca masaż stawu łokciowego, a także jako technika relaksacyjna w stanach napięcia emocjonalnego. Przeciwwskazania obejmują ostre stany zapalne stawu łokciowego, świeże urazy, otwarte rany oraz choroby skóry z przerwaniem ciągłości naskórka.
9.5.2. Głaskanie budkowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie budkowe stawu łokciowego jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu dłoni masażysty ułożonej w kształt budki (palce lekko zgięte, tworzące kształt przypominający budkę) po powierzchni stawu łokciowego, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką dłoń układa w kształt budki (palce lekko zgięte, kciuk odwiedziony) i układa na powierzchni stawu łokciowego. Następnie masażysta przesuwa dłoń po powierzchni stawu łokciowego ruchem podłużnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie budkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie budkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na całą powierzchnię stawu łokciowego.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania widełkowego.
9.5.3. Głaskanie daszkowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie daszkowe stawu łokciowego jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu dłoni masażysty ułożonej w kształt daszku (palce lekko zgięte, tworzące kształt przypominający daszek) po powierzchni stawu łokciowego, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta umożliwia opracowanie wyrostka łokciowego i struktur tylnych stawu łokciowego.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji wyprostowanej lub lekko zgiętej. Drugą ręką dłoń układa w kształt daszku (palce lekko zgięte, kciuk odwiedziony) i układa na powierzchni stawu łokciowego, obejmując wyrostek łokciowy. Następnie masażysta przesuwa dłoń po powierzchni stawu łokciowego ruchem podłużnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie daszkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie daszkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na całą powierzchnię stawu łokciowego.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania widełkowego. Głaskanie daszkowe jest szczególnie wskazane w stanach ograniczenia ruchomości w stawie łokciowym oraz w obrzękach okolicy wyrostka łokciowego.
9.5.4. Głaskanie pętlowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie pętlowe stawu łokciowego jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni stawu łokciowego ruchem pętlowym (przypominającym kształtem pętlę), w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta łączy elementy głaskania podłużnego i poprzecznego, umożliwiając bardziej kompleksowe opracowanie tkanek stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni stawu łokciowego ruchem pętlowym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu) i poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie). Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie pętlowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie pętlowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania widełkowego. Głaskanie pętlowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w dwóch kierunkach (np. w obrzękach stawu łokciowego, w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym).
9.5.5. Głaskanie paliczkowe (dół łokciowy)
Definicja i cel techniki
Głaskanie paliczkowe dołu łokciowego jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu paliczków (drugich paliczków) palców masażysty po powierzchni dołu łokciowego, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki dołu łokciowego niż głaskanie całą dłonią.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji zgiętej pod kątem około 90°. Drugą ręką paliczki (drugie paliczki) palców układa na powierzchni dołu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa paliczki po powierzchni dołu łokciowego ruchem podłużnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie paliczkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie paliczkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Ze względu na delikatność struktur dołu łokciowego (przebiegają tam ważne struktury naczyniowo-nerwowe), głaskanie paliczkowe wymaga szczególnej delikatności.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania widełkowego. Głaskanie paliczkowe dołu łokciowego jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest delikatne opracowanie struktur dołu łokciowego (np. w stanach zapalnych ścięgien, w obrzękach). Przeciwwskazania obejmują ostre stany zapalne dołu łokciowego, świeże urazy oraz choroby skóry z przerwaniem ciągłości naskórka.
9.5.6. Głaskanie okrężne czterema palcami (przy wyprostowanym łokciu)
Definicja i cel techniki
Głaskanie okrężne czterema palcami stawu łokciowego przy wyprostowanym łokciu jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek czterech palców masażysta (palców wskazującego, środkowego, serdecznego i małego) po powierzchni stawu łokciowego ruchem okrężnym (okrężnym), w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całego obwodu stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji wyprostowanej. Drugą ręką opuszki czterech palców układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy wyrostka łokciowego. Następnie masażysta przesuwa opuszki czterech palców wokół stawu łokciowego ruchem okrężnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie okrężne czterema palcami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie okrężne czterema palcami wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na cały obwód stawu łokciowego.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania widełkowego. Głaskanie okrężne jest szczególnie wskazane w obrzękach stawu łokciowego oraz w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym.
9.5.7. Głaskanie okrężne ośmioma palcami
Definicja i cel techniki
Głaskanie okrężne ośmioma palcami stawu łokciowego jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek ośmiu palców masażysta (czterech palców obu rąk) po powierzchni stawu łokciowego ruchem okrężnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całego obwodu stawu łokciowego w jednym ruchu, z większą powierzchnią kontaktu niż głaskanie czterema palcami.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta oburącz, obejmując je z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa osiem palców (cztery palce każdej ręki) wokół stawu łokciowego ruchem okrężnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Ruch powinien być ciągły, płynny, symetryczny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie okrężne ośmioma palcami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie okrężne ośmioma palcami wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron stawu łokciowego.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania okrężnego czterema palcami.
9.5.8. Głaskanie dziesięcioma palcami
Definicja i cel techniki
Głaskanie dziesięcioma palcami stawu łokciowego jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek dziesięciu palców masażysta (pięciu palców obu rąk) po powierzchni stawu łokciowego ruchem podłużnym lub okrężnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni stawu łokciowego w jednym ruchu, z największą powierzchnią kontaktu spośród wszystkich technik głaskania.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta oburącz, obejmując je z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa dziesięć palców (pięć palców każdej ręki) po powierzchni stawu łokciowego ruchem podłużnym lub okrężnym, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Ruch powinien być ciągły, płynny, symetryczny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie dziesięcioma palcami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie dziesięcioma palcami wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron stawu łokciowego.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania okrężnego czterema palcami.
9.5.9. Głaskanie helikalne stawu łokciowego (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Głaskanie helikalne stawu łokciowego jest nową techniką, polegającą na płaskim przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni stawu łokciowego ruchem helikalnym (spiralnym, przypominającym kształtem helisę), w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Technika ta łączy elementy głaskania podłużnego, poprzecznego i okrężnego, umożliwiając najbardziej kompleksowe opracowanie tkanek stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni stawu łokciowego ruchem helikalnym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu), poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie) i okrężnym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie helikalne wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie helikalne wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania widełkowego. Głaskanie helikalne jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w wielu kierunkach (np. w obrzękach stawu łokciowego, w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym, w stanach po unieruchomieniu).
9.5.10. Błądzenie kciukami (przy zgiętym łokciu)
Definicja i cel techniki
Błądzenie kciukami stawu łokciowego przy zgiętym łokciu jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek kciuków masażysty po powierzchni stawu łokciowego ruchem błądzącym (bez określonego kierunku, przypominającym błądzenie), z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia delikatne opracowanie tkanek miękkich stawu łokciowego, rozgrzanie tkanek oraz przygotowanie tkanek do kolejnych, bardziej intensywnych technik.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji zgiętej pod kątem około 90°. Drugą ręką opuszki obu kciuków układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy dołu łokciowego. Następnie masażysta przesuwa opuszki obu kciuków po powierzchni stawu łokciowego ruchem błądzącym – bez określonego kierunku, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry. Błądzenie kciukami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Błądzenie kciukami wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Błądzenie kciukami jest szczególnie wskazane jako technika wprowadzająca masaż stawu łokciowego, a także jako technika relaksacyjna w stanach napięcia emocjonalnego.
9.5.11. Błądzenie ośmioma palcami
Definicja i cel techniki
Błądzenie ośmioma palcami stawu łokciowego jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek ośmiu palców masażysta (czterech palców obu rąk) po powierzchni stawu łokciowego ruchem błądzącym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta oburącz, obejmując je z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa osiem palców (cztery palce każdej ręki) po powierzchni stawu łokciowego ruchem błądzącym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Ruch powinien być ciągły, płynny, symetryczny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry. Błądzenie ośmioma palcami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Błądzenie ośmioma palcami wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron stawu łokciowego.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do błądzenia kciukami.
9.5.12. Rozcieranie dziesięcioma palcami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie dziesięcioma palcami stawu łokciowego jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek dziesięciu palców masażysta (pięciu palców obu rąk) po powierzchni stawu łokciowego, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni stawu łokciowego w jednym ruchu, z największą powierzchnią kontaktu spośród wszystkich technik rozcierania.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta oburącz, obejmując je z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa dziesięć palców (pięć palców każdej ręki) po powierzchni stawu łokciowego ruchem podłużnym lub okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Rozcieranie dziesięcioma palcami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie dziesięcioma palcami wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym (ok. 2–3 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być symetryczny z obu stron stawu łokciowego, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.5.13. Rozcieranie kłębami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie kłębami stawu łokciowego jest techniką polegającą na przesuwaniu kłębów (mięśni kłębu) masażysta po powierzchni stawu łokciowego, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki stawu łokciowego niż rozcieranie opuszkami palców.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką kłąb (mięsień kłębu) układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy wyrostka łokciowego. Następnie masażysta przesuwa kłąb po powierzchni stawu łokciowego ruchem podłużnym lub okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Rozcieranie kłębami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie kłębami wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.5.14. Błądzenie kciukami (przy wyprostowanym łokciu)
Definicja i cel techniki
Błądzenie kciukami stawu łokciowego przy wyprostowanym łokciu jest techniką analogiczną do błądzenia kciukami przy zgiętym łokciu, z tą różnicą, że przedramię pacjenta jest ułożone w pozycji wyprostowanej, co umożliwia opracowanie wyrostka łokciowego i struktur tylnych stawu łokciowego.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji wyprostowanej. Drugą ręką opuszki obu kciuków układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy wyrostka łokciowego. Następnie masażysta przesuwa opuszki obu kciuków po powierzchni stawu łokciowego ruchem błądzącym – bez określonego kierunku, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry. Błądzenie kciukami przy wyprostowanym łokciu wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Błądzenie kciukami przy wyprostowanym łokciu wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do błądzenia kciukami przy zgiętym łokciu. Błądzenie kciukami przy wyprostowanym łokciu jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest opracowanie wyrostka łokciowego i struktur tylnych stawu łokciowego.
9.5.15. Cytrynka
Definicja i cel techniki
Cytrynka jest techniką rozcierania stawu łokciowego polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni stawu łokciowego ruchem przypominającym wyciskanie cytryny (ściskanie i obracanie), z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie stawu łokciowego, redukcję napięcia mięśniowego oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni stawu łokciowego, obejmując wyrostek łokciowy. Następnie masażysta wykonuje ruch przypominający wyciskanie cytryny – jednocześnie ściska i obraca tkanki miękkie stawu łokciowego, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry. Cytrynkę wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Cytrynkę wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Cytrynka jest szczególnie wskazana w stanach, w których konieczne jest głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie stawu łokciowego (np. w zrostach tkanek miękkich stawu łokciowego, w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym).
9.5.16. Rozcieranie czterema palcami wokół wyrostka łokciowego
Definicja i cel techniki
Rozcieranie czterema palcami wokół wyrostka łokciowego jest techniką celowaną, polegającą na przesuwaniu opuszek czterech palców masażysta (palców wskazującego, środkowego, serdecznego i małego) wokół wyrostka łokciowego ruchem okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia bezpośrednie oddziaływanie na torebkę stawową i więzadła okołostawowe wyrostka łokciowego.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji wyprostowanej. Drugą ręką opuszki czterech palców układa na powierzchni stawu łokciowego, wokół wyrostka łokciowego. Następnie masażysta przesuwa opuszki czterech palców wokół wyrostka łokciowego ruchem okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Rozcieranie czterema palcami wokół wyrostka łokciowego wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie czterema palcami wokół wyrostka łokciowego wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego (ok. 1–2 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być precyzyjny, skierowany bezpośrednio na torebkę stawową i więzadła okołostawowe wyrostka łokciowego, bez nadmiernego ucisku na kości. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Rozcieranie czterema palcami wokół wyrostka łokciowego jest szczególnie wskazane w stanach zapalnych wyrostka łokciowego, w stanach po urazach wyrostka łokciowego oraz w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym.
9.5.17. Rozcieranie czterema palcami wokół dołu łokciowego
Definicja i cel techniki
Rozcieranie czterema palcami wokół dołu łokciowego jest techniką celowaną, polegającą na przesuwaniu opuszek czterech palców masażysta wokół dołu łokciowego ruchem okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia bezpośrednie oddziaływanie na torebkę stawową i struktury przednie stawu łokciowego.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji zgiętej pod kątem około 90°. Drugą ręką opuszki czterech palców układa na powierzchni dołu łokciowego. Następnie masażysta przesuwa opuszki czterech palców wokół dołu łokciowego ruchem okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Rozcieranie czterema palcami wokół dołu łokciowego wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie czterema palcami wokół dołu łokciowego wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego (ok. 1–2 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być precyzyjny, skierowany bezpośrednio na torebkę stawową i struktury przednie stawu łokciowego, bez nadmiernego ucisku na struktury naczyniowo-nerwowe dołu łokciowego. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania czterema palcami wokół wyrostka łokciowego. Rozcieranie czterema palcami wokół dołu łokciowego jest szczególnie wskazane w stanach zapalnych dołu łokciowego, w stanach po urazach dołu łokciowego oraz w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym.
9.5.18. Rozcieranie ośmioma palcami wokół dołu i wyrostka
Definicja i cel techniki
Rozcieranie ośmioma palcami wokół dołu i wyrostka łokciowego jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek ośmiu palców masażysta (czterech palców obu rąk) wokół dołu łokciowego i wyrostka łokciowego ruchem okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całego obwodu stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta oburącz, obejmując je z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa osiem palców (cztery palce każdej ręki) wokół dołu łokciowego i wyrostka łokciowego ruchem okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Rozcieranie ośmioma palcami wokół dołu i wyrostka wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie ośmioma palcami wokół dołu i wyrostka wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron stawu łokciowego, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania czterema palcami wokół wyrostka łokciowego.
9.5.19. Rozcieranie dziesięcioma palcami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie dziesięcioma palcami stawu łokciowego jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek dziesięciu palców masażysta (pięciu palców obu rąk) po powierzchni stawu łokciowego, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni stawu łokciowego w jednym ruchu, z największą powierzchnią kontaktu spośród wszystkich technik rozcierania.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta oburącz, obejmując je z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa dziesięć palców (pięć palców każdej ręki) po powierzchni stawu łokciowego ruchem podłużnym lub okrężnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od przedramienia ku ramieniu. Rozcieranie dziesięcioma palcami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie dziesięcioma palcami wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron stawu łokciowego, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.5.20. Rozcieranie poprzeczne
Definicja i cel techniki
Rozcieranie poprzeczne stawu łokciowego jest techniką celowaną, polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni stawu łokciowego ruchem poprzecznym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem ścięgien i pochewek ścięgnistych. Technika ta jest szczególnie wskazana w stanach zapalnych ścięgien i pochewek ścięgnistych stawu łokciowego.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy zapalenia ścięgien lub pochewek ścięgnistych. Następnie masażysta przesuwa opuszki palców po powierzchni stawu łokciowego ruchem poprzecznym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem ścięgien i pochewek ścięgnistych. Rozcieranie poprzeczne wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie poprzeczne wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego (ok. 1–2 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być precyzyjny, skierowany bezpośrednio na ścięgna lub pochewki ścięgniste, bez nadmiernego ucisku na kości. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Rozcieranie poprzeczne jest szczególnie wskazane w stanach zapalnych ścięgien i pochewek ścięgnistych stawu łokciowego, w stanach po urazach ścięgien oraz w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym. Przeciwwskazania obejmują ostre stany zapalne ścięgien i pochewek ścięgnistych, świeże urazy ścięgien oraz otwarte rany w okolicy stawu łokciowego.
9.5.21. Rozcieranie promieniste stawu łokciowego (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Rozcieranie promieniste stawu łokciowego jest nową techniką, polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni stawu łokciowego ruchem promienistym (przypominającym kształtem promienie), z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta łączy elementy rozcierania podłużnego, poprzecznego i okrężnego, umożliwiając najbardziej kompleksowe opracowanie tkanek stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni stawu łokciowego ruchem promienistym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu), poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie) i okrężnym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Rozcieranie promieniste wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie promieniste wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Rozcieranie promieniste jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w wielu kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich stawu łokciowego, w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym).
9.5.22. Ugniatanie poprzeczne po stronie przyśrodkowej
Definicja i cel techniki
Ugniatanie poprzeczne po stronie przyśrodkowej stawu łokciowego jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich po stronie przyśrodkowej stawu łokciowego w kierunku poprzecznym, z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku poprzecznym. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie po stronie przyśrodkowej stawu łokciowego, redukcję napięcia mięśniowego oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich po stronie przyśrodkowej stawu łokciowego. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie po stronie przyśrodkowej stawu łokciowego w kierunku poprzecznym – chwyta tkanki miękkie między opuszki, ściska je, przesuwa w kierunku poprzecznym, a następnie zwalnia ucisk. Ugniatanie poprzeczne po stronie przyśrodkowej wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie poprzeczne po stronie przyśrodkowej wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym (ok. 1–2 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Ugniatanie poprzeczne po stronie przyśrodkowej jest szczególnie wskazane w stanach napięcia mięśniowego mięśni po stronie przyśrodkowej stawu łokciowego, w przykurczach mięśni oraz w stanach po unieruchomieniu.
9.5.23. Ugniatanie poprzeczne po stronie bocznej
Definicja i cel techniki
Ugniatanie poprzeczne po stronie bocznej stawu łokciowego jest techniką analogiczną do ugniatania poprzecznego po stronie przyśrodkowej, z tą różnicą, że masażysta opracowuje tkanki miękkie po stronie bocznej stawu łokciowego.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich po stronie bocznej stawu łokciowego. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie po stronie bocznej stawu łokciowego w kierunku poprzecznym. Ugniatanie poprzeczne po stronie bocznej wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie poprzeczne po stronie bocznej wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego po stronie przyśrodkowej.
9.5.24. Ugniatanie poprzeczne po stronie przedniej
Definicja i cel techniki
Ugniatanie poprzeczne po stronie przedniej stawu łokciowego jest techniką analogiczną do ugniatania poprzecznego po stronie przyśrodkowej, z tą różnicą, że masażysta opracowuje tkanki miękkie po stronie przedniej stawu łokciowego (dół łokciowy).
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je w pozycji zgiętej pod kątem około 90°. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich po stronie przedniej stawu łokciowego (dół łokciowy). Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie po stronie przedniej stawu łokciowego w kierunku poprzecznym. Ugniatanie poprzeczne po stronie przedniej wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie poprzeczne po stronie przedniej wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Ze względu na delikatność struktur dołu łokciowego (przebiegają tam ważne struktury naczyniowo-nerwowe), ugniatanie poprzeczne po stronie przedniej wymaga szczególnej delikatności.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego po stronie przyśrodkowej. Ugniatanie poprzeczne po stronie przedniej jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie dołu łokciowego.
9.5.25. Ugniatanie podłużne (2 sposoby)
Definicja i cel techniki
Ugniatanie podłużne stawu łokciowego jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich stawu łokciowego w kierunku podłużnym, z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku podłużnym. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie stawu łokciowego, redukcję napięcia mięśniowego oraz poprawę mikrokrążenia. Ugniatanie podłużne wykonuje się w dwóch sposobach:
- Sposób pierwszy – masażysta chwyta tkanki miękkie stawu łokciowego jedną ręką i przesuwa je w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu),
- Sposób drugi – masażysta chwyta tkanki miękkie stawu łokciowego oburącz i przesuwa je w kierunku podłużnym, z jednoczesnym przemieszczaniem tkanek.
Technika wykonania
Sposób pierwszy:
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie stawu łokciowego w kierunku podłużnym – chwyta tkanki miękkie między opuszki, ściska je, przesuwa w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu), a następnie zwalnia ucisk. Ugniatanie podłużne wykonuje się 2–3 razy.
Sposób drugi:
Masażysta chwyta przedramię pacjenta oburącz, obejmując je z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa tkanki miękkie stawu łokciowego w kierunku podłużnym, z jednoczesnym przemieszczaniem tkanek. Ugniatanie podłużne wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie podłużne wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego.
9.5.26. Mieszenie
Definicja i cel techniki
Mieszenie stawu łokciowego jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich stawu łokciowego ruchem mieszenia (przypominającym mieszanie ciasta), z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w wielu kierunkach. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie tkanek miękkich stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich stawu łokciowego. Następnie masażysta wykonuje ruchy mieszenia tkanki miękkie stawu łokciowego – jednocześnie w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu), poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie) i okrężnym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem tkanek. Mieszenie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Mieszenie wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego. Mieszenie jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w wielu kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich stawu łokciowego, w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym).
9.5.27. Ugniatanie obrotowe stawu łokciowego (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Ugniatanie obrotowe stawu łokciowego jest nową techniką, polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich stawu łokciowego ruchem obrotowym (przypominającym obracanie), z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku podłużnym. Technika ta łączy elementy ugniatania podłużnego i obrotowego, umożliwiając najbardziej kompleksowe opracowanie tkanek stawu łokciowego w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie stawu łokciowego ruchem obrotowym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu) i obrotowym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem tkanek. Ugniatanie obrotowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie obrotowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego. Ugniatanie obrotowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w wielu kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich stawu łokciowego, w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym).
9.5.28. Ucisk poprzeczny
Definicja i cel techniki
Ucisk poprzeczny stawu łokciowego jest techniką polegającą na uciskaniu tkanek miękkich stawu łokciowego opuszkami palców masażysty ruchem poprzecznym, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie stawu łokciowego, stymulację receptorów czuciowych oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ucisk opuszkami palców ruchem poprzecznym – jednocześnie w kierunku poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie) i podłużnym (od przedramienia ku ramieniu). Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Ucisk poprzeczny wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ucisk poprzeczny wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Ucisk poprzeczny jest szczególnie wskazany w stanach, w których konieczne jest głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie stawu łokciowego (np. w punktach spustowych, w zrostach tkanek miękkich stawu łokciowego, w zaburzeniach czucia).
9.5.29. Ucisk podłużny
Definicja i cel techniki
Ucisk podłużny stawu łokciowego jest techniką polegającą na uciskaniu tkanek miękkich stawu łokciowego opuszkami palców masażysty ruchem podłużnym, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie stawu łokciowego, stymulację receptorów czuciowych oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ucisk opuszkami palców ruchem podłużnym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu). Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Ucisk podłużny wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ucisk podłużny wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ucisku poprzecznego.
9.5.30. Szczypanie
Definicja i cel techniki
Szczypanie stawu łokciowego jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich stawu łokciowego opuszkami kciuka i palca wskazującego masażysty ruchem szczypania, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie stawu łokciowego, stymulację receptorów czuciowych oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki kciuka i palca wskazującego układa na tkankach miękkich stawu łokciowego, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ruchy szczypania tkanki miękkie stawu łokciowego – chwyta tkanki miękkie między opuszki kciuka i palca wskazującego, ściska je, przesuwa w kierunku podłużnym (od przedramienia ku ramieniu), a następnie zwalnia ucisk. Szczypanie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Szczypanie wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Szczypanie jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie stawu łokciowego (np. w zrostach tkanek miękkich stawu łokciowego, w ograniczeniu ruchomości w stawie łokciowym).
9.5.31. Wibracja (strona przednia, boczna, tylna, przyśrodkowa)
Definicja i cel techniki
Wibracja stawu łokciowego jest techniką polegającą na rytmicznym wibrowaniu powierzchni stawu łokciowego opuszkami palców masażysta. Technika ta umożliwia stymulację receptorów czuciowych, poprawę mikrokrążenia oraz pobudzenie mięśni stawu łokciowego. Wibracja wykonywana jest na czterech stronach stawu łokciowego: przedniej, bocznej, tylnej i przyśrodkowej.
Technika wykonania
Masażysta chwyta przedramię pacjenta jedną ręką, stabilizując je. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni stawu łokciowego, kolejno na stronie przedniej, bocznej, tylnej i przyśrodkowej. Następnie masażysta wykonuje rytmiczne wibrowanie powierzchni stawu łokciowego opuszkami palców. Wibracja wykonywana jest na każdej ze stron stawu łokciowego. Wibracja wykonuje się 2–3 razy na każdej ze stron.
Siła i tempo wykonania
Wibracja wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie umiarkowanym do szybkiego (ok. 3–5 wibracji na sekundę). Wibracja powinna być rytmiczna, bez szarpnięć. Pacjent powinien odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.