Rozdział: 9.4. Przedramię
Uzasadnienie anatomiczne i fizjologiczne
Przedramię (antebrachium) stanowi odcinek kończyny górnej rozciągający się od stawu łokciowego (articulatio cubiti) do stawu promieniowo-nadgarstkowego (articulatio radiocarpalis). Jest to region anatomicznie złożony, zawierający dwie kości – kość promieniową (radius) i kość łokciową (ulna) – oraz bogatą strukturę mięśniową, naczyniową i nerwową, co czyni je jednym z najbardziej wymagających regionów w masażu klasycznym.
Przedramię zawiera dwie grupy mięśniowe:
- Grupa przednia (musculi antebrachii anteriores) – obejmująca warstwę powierzchowną (mięsień nawrotny obły, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień zginacz powierzchowny palców), warstwę pośrednią (mięsień zginacz powierzchowny palców) oraz warstwę głęboką (mięsień zginacz głęboki palców, mięsień zginacz długi kciuka, mięsień nawrotny czworoboczny);
- Grupa tylna (musculi antebrachii posteriores) – obejmująca warstwę powierzchowną (mięsień prostownik palców, mięsień prostownik palca małego, mięsień prostownik łokciowy nadgarstka, mięsień łokciowy) oraz warstwę głęboką (mięsień prostownik krótki kciuka, mięsień prostownik krótki kciuka, mięsień prostownik długi kciuka, mięsień prostownik wskaziciela).
Unerwienie przedramienia zapewniają gałęzie nerwu pośrodkowego (nervus medianus), nerwu łokciowego (nervus ulnaris) oraz nerwu promieniowego (nervus radialis). Układ krwionośny przedramienia tworzą tętnica promieniowa (arteria radialis) i tętnica łokciowa (arteria ulnaris), które odchodzą od tętnicy ramiennej i tworzą sieć naczyniową przedramienia. Układ żylny tworzą żyły głębokie (towarzyszące tętnicom) oraz żyły powierzchowne (żyła odłokciowa i żyła dodatkowa).
Ze względu na powyższe uwarunkowania anatomiczne masaż przedramienia pełni istotną rolę w:
- poprawie mikrokrążenia w obrębie przedramienia,
- redukcji obrzęków pourazowych i pooperacyjnych,
- przywracaniu ruchomości w stawach przedramienia (staw łokciowy, staw promieniowo-nadgarstkowy),
- redukcji bólu w stanach zapalnych i zwyrodnieniowych,
- poprawie czucia i propriocepcji,
- redukcji napięcia mięśniowego mięśni przedramienia,
- profilaktyce przykurczów i zniekształceń,
- przygotowaniu tkanek do kolejnych etapów masażu kończyny górnej.
Pozycja pacjenta i masażysty
Masaż przedramienia wykonywany jest w pozycji siedzącej. Pacjent siedzi na krześle lub taborecie, z kończyną górną spoczywającą na przedramieniu masażysty lub na podłokietniku. Przedramię pacjenta może być ułożone w dwóch pozycjach:
- Pronacja (dłoń skierowana ku dołowi) – umożliwia opracowanie strony grzbietowej przedramienia,
- Supinacja (dłoń skierowana ku górze) – umożliwia opracowanie strony dłoniowej przedramienia.
Masażysta siedzi lub stoi naprzeciwko pacjenta, z przedramieniem pacjenta spoczywającym na jego przedramieniu lub na podkładce. Taka pozycja zapewnia stabilność opracowywanej kończyny i umożliwia masażyście swobodne operowanie obiema rękami.
Zasady ogólne masażu przedramienia
Masaż przedramienia podlega wszystkim ogólnym zasadom masażu klasycznego, ze szczególnym uwzględnieniem następujących reguł:
- Kierunek masażu – zgodny z przepływem krwi żylnej i limfy, tj. od nadgarstka w kierunku łokcia i dalej ku sercu.
- Stopniowanie siły – masaż rozpoczyna się od delikatnego głaskania, stopniowo zwiększając siłę bodźca w miarę przechodzenia do kolejnych technik.
- Powtarzalność – każdy chwyt wykonywany jest minimum dwukrotnie.
- Ciągłość – masaż nie powinien być przerywany; przejścia między technikami powinny być płynne.
- Bezbolesność – prawidłowo wykonany masaż przedramienia nie powinien wywoływać bólu; pacjent może odczuwać lekki dyskomfort przy rozcieraniu struktur okołostawowych, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
- Indywidualizacja – siła i czas trwania masażu powinny być dostosowane do wieku, płci, budowy ciała i stanu zdrowia pacjenta.
9.4.1. Głaskanie podłużne jedną ręką (pronacja)
Definicja i cel techniki
Głaskanie podłużne jedną ręką przedramienia w pronacji jest techniką rozpoczynającą masaż przedramienia. Polega na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty po stronie grzbietowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta pełni funkcję adaptacyjną – przygotowuje tkanki przedramienia do kolejnych, bardziej intensywnych technik, oraz funkcję diagnostyczną – umożliwia masażyście ocenę stanu tkanek, temperatury skóry, obecności obrzęków i ewentualnych zmian patologicznych.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką opuszkę kciuka lub opuszkę palca wskazującego układa na stronie grzbietowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszkę po stronie grzbietowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, bez odrywania palców od skóry. Głaskanie podłużne jedną ręką wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie podłużne jedną ręką wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego (ok. 2–3 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć i bez odrywania palców od skóry. Pacjent powinien odczuwać delikatny, przyjemny dotyk, bez bólu i dyskomfortu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania palców. Głaskanie podłużne jedną ręką jest szczególnie wskazane jako technika wprowadzająca masaż przedramienia, a także jako technika relaksacyjna w stanach napięcia emocjonalnego.
9.4.2. Głaskanie podłużne oburącz (pronacja)
Definicja i cel techniki
Głaskanie podłużne oburącz przedramienia w pronacji jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu obu dłoni masażysty po stronie grzbietowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej strony grzbietowej przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką obie dłonie układa na stronie grzbietowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa obie dłonie po stronie grzbietowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, symetryczny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie podłużne oburącz wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie podłużne oburącz wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką.
9.4.3. Głaskanie podłużne jedną ręką (supinacja)
Definicja i cel techniki
Głaskanie podłużne jedną ręką przedramienia w supinacji jest techniką analogiczną do głaskania podłużnego jedną ręką w pronacji, z tą różnicą, że przedramię pacjenta jest ułożone w supinacji (dłoń skierowana ku górze), co umożliwia opracowanie strony dłoniowej przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszkę kciuka lub opuszkę palca wskazującego układa na stronie dłoniowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszkę po stronie dłoniowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, bez odrywania palców od skóry. Głaskanie podłużne jedną ręką w supinacji wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie podłużne jedną ręką w supinacji wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką w pronacji.
9.4.4. Głaskanie podłużne oburącz (supinacja)
Definicja i cel techniki
Głaskanie podłużne oburącz przedramienia w supinacji jest techniką analogiczną do głaskania podłużnego oburącz w pronacji, z tą różnicą, że przedramię pacjenta jest ułożone w supinacji (dłoń skierowana ku górze), co umożliwia opracowanie strony dłoniowej przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką obie dłonie układa na stronie dłoniowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa obie dłonie po stronie dłoniowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, symetryczny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie podłużne oburącz w supinacji wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie podłużne oburącz w supinacji wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką w supinacji.
9.4.5. Głaskanie siodełkowe po stronie promieniowej
Definicja i cel techniki
Głaskanie siodełkowe po stronie promieniowej przedramienia jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty po stronie promieniowej przedramienia ruchem siodełkowym (przypominającym kształtem siodło), w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta umożliwia opracowanie strony promieniowej przedramienia, która jest trudno dostępna w głaskaniu podłużnym.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z przedramieniem ułożonym w pozycji pośredniej. Drugą ręką opuszki palców (kciuk i palec wskazujący lub kciuk i pozostałe palce) układa na stronie promieniowej przedramienia, układając palce w kształt siodełka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po stronie promieniowej przedramienia ruchem siodełkowym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, bez odrywania palców od skóry. Głaskanie siodełkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie siodełkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką.
9.4.6. Głaskanie łódkowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie łódkowe przedramienia jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu dłoni masażysty ułożonej w kształt łódki po powierzchni przedramienia, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką dłoń układa w kształt łódki (palce lekko zgięte, kciuk odwiedziony) i układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa dłoń po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie łódkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie łódkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na całą powierzchnię przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką.
9.4.7. Głaskanie poprzeczne w pronacji
Definicja i cel techniki
Głaskanie poprzeczne w pronacji przedramienia jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty po stronie grzbietowej przedramienia ruchem poprzecznym, w kierunku od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni przedramienia w kierunku poprzecznym.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką opuszki palców układa na stronie grzbietowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po stronie grzbietowej przedramienia ruchem poprzecznym, w kierunku od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie poprzeczne w pronacji wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie poprzeczne w pronacji wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką.
9.4.8. Głaskanie poprzeczne w supinacji
Definicja i cel techniki
Głaskanie poprzeczne w supinacji przedramienia jest techniką analogiczną do głaskania poprzecznego w pronacji, z tą różnicą, że przedramię pacjenta jest ułożone w supinacji (dłoń skierowana ku górze), co umożliwia opracowanie strony dłoniowej przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszki palców układa na stronie dłoniowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po stronie dłoniowej przedramienia ruchem poprzecznym, w kierunku od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie poprzeczne w supinacji wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie poprzeczne w supinacji wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania poprzecznego w pronacji.
9.4.9. Głaskanie pierścieniowe w supinacji
Definicja i cel techniki
Głaskanie pierścieniowe w supinacji przedramienia jest techniką polegającą na płaskim przesuwaniu opuszek palców masażysty wokół przedramienia ruchem pierścieniowym (okrężnym), w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całego obwodu przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki palców wokół przedramienia ruchem pierścieniowym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie pierścieniowe w supinacji wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie pierścieniowe w supinacji wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na cały obwód przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką. Głaskanie pierścieniowe jest szczególnie wskazane w obrzękach przedramienia oraz w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia.
9.4.10. Głaskanie pierścieniowe w pronacji
Definicja i cel techniki
Głaskanie pierścieniowe w pronacji przedramienia jest techniką analogiczną do głaskania pierścieniowego w supinacji, z tą różnicą, że przedramię pacjenta jest ułożone w pronacji (dłoń skierowana ku dołowi), co umożliwia opracowanie strony grzbietowej przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką opuszki palców układa na stronie grzbietowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki palców wokół przedramienia ruchem pierścieniowym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie pierścieniowe w pronacji wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie pierścieniowe w pronacji wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na cały obwód przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania pierścieniowego w supinacji.
9.4.11. Głaskanie paliczkowe po stronie grzbietowej
Definicja i cel techniki
Głaskanie paliczkowe po stronie grzbietowej przedramienia jest techniką polegającą na płaskim przesuwaniu paliczków (drugich paliczków) palców masażysty po stronie grzbietowej przedramienia, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki przedramienia niż głaskanie całą dłonią.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką paliczki (drugie paliczki) palców układa na stronie grzbietowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa paliczki po stronie grzbietowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie paliczkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie paliczkowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką.
9.4.12. Głaskanie grzebyczkowe po stronie grzbietowej
Definicja i cel techniki
Głaskanie grzebyczkowe po stronie grzbietowej przedramienia jest techniką polegającą na płaskim przesuwaniu zgiętych palców masażysty (przypominających kształtem grzebień) po stronie grzbietowej przedramienia, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki przedramienia niż głaskanie całą dłonią.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką zgięte palce (przypominające kształtem grzebień) układa na stronie grzbietowej przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa zgięte palce po stronie grzbietowej przedramienia ruchem podłużnym, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie grzebyczkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie grzebyczkowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką.
9.4.13. Głaskanie serpentynowe przedramienia (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Głaskanie serpentynowe przedramienia jest nową techniką, polegającą na płaskim przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni przedramienia ruchem serpentynowym (przypominającym kształtem serpentynę), w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Technika ta łączy elementy głaskania podłużnego i poprzecznego, umożliwiając bardziej kompleksowe opracowanie tkanek przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni przedramienia ruchem serpentynowym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od nadgarstka ku łokciowi) i poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie). Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie serpentynowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie serpentynowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania podłużnego jedną ręką. Głaskanie serpentynowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w dwóch kierunkach (np. w obrzękach przedramienia, w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia).
9.4.14. Rozcieranie kciukami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie kciukami przedramienia jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek kciuków masażysty po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia systematyczne opracowanie przedramienia pasmo po paśmie, rozgrzanie tkanek oraz przygotowanie tkanek do kolejnych technik.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki obu kciuków układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki obu kciuków po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Rozcieranie kciukami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie kciukami wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym (ok. 2–3 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania palców.
9.4.15. Rozcieranie czterema palcami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie czterema palcami przedramienia jest techniką polegającą na przesuwaniu czterech palców masażysta (palców wskazującego, środkowego, serdecznego i małego) po powierzchni przedramienia, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką cztery palce (wskazujący, środkowy, serdeczny i mały) układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa cztery palce po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Rozcieranie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie czterema palcami wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.4.16. Rozcieranie ośmioma palcami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie ośmioma palcami przedramienia jest techniką polegającą na przesuwaniu ośmiu palców masażysta (czterech palców obu rąk) po powierzchni przedramienia, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta oburącz, obejmując ją z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa osiem palców (cztery palce każdej ręki) po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Rozcieranie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie ośmioma palcami wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.4.17. Rozcieranie pięcioma palcami w ułożeniu pośrednim
Definicja i cel techniki
Rozcieranie pięcioma palcami w ułożeniu pośrednim przedramienia jest techniką polegającą na przesuwaniu pięciu palców masażysta po powierzchni przedramienia, z przedramieniem pacjenta ułożonym w pozycji pośredniej (między pronacją a supinacją), z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia opracowanie przedramienia w pozycji pośredniej, co jest szczególnie wskazane w stanach ograniczenia ruchomości w stawach przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z przedramieniem ułożonym w pozycji pośredniej. Drugą ręką pięć palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa pięć palców po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Rozcieranie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie pięcioma palcami w ułożeniu pośrednim wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Rozcieranie pięcioma palcami w ułożeniu pośrednim jest szczególnie wskazane w stanach ograniczenia ruchomości w stawach przedramienia.
9.4.18. Rozcieranie dziesięcioma palcami w ułożeniu pośrednim
Definicja i cel techniki
Rozcieranie dziesięcioma palcami w ułożeniu pośrednim przedramienia jest techniką polegającą na przesuwaniu dziesięciu palców masażysta (pięciu palców obu rąk) po powierzchni przedramienia, z przedramieniem pacjenta ułożonym w pozycji pośredniej, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta oburącz, obejmując ją z dwóch stron, z przedramieniem ułożonym w pozycji pośredniej. Następnie masażysta przesuwa dziesięć palców (pięć palców każdej ręki) po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Rozcieranie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie dziesięcioma palcami w ułożeniu pośrednim wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.4.19. Rozcieranie kłębami w ułożeniu pośrednim
Definicja i cel techniki
Rozcieranie kłębami w ułożeniu pośrednim przedramienia jest techniką polegającą na przesuwaniu kłębów (mięśni kłębu) masażysta po powierzchni przedramienia, z przedramieniem pacjenta ułożonym w pozycji pośredniej, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki przedramienia niż rozcieranie opuszkami palców.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z przedramieniem ułożonym w pozycji pośredniej. Drugą ręką kłąb (mięsień kłębu) układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa kłąb po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Rozcieranie kłębami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie kłębami w ułożeniu pośrednim wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.4.20. Rozcieranie grzebyczkowe
Definicja i cel techniki
Rozcieranie grzebyczkowe przedramienia jest techniką polegającą na przesuwaniu zgiętych palców masażysty (przypominających kształtem grzebień) po powierzchni przedramienia, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki przedramienia niż rozcieranie całą dłonią.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką zgięte palce (przypominające kształtem grzebień) układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa zgięte palce po powierzchni przedramienia ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od nadgarstka ku łokciowi. Rozcieranie grzebyczkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie grzebyczkowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami.
9.4.21. Rozcieranie poprzeczne (zapalenie ścięgien i pochewek ścięgnistych)
Definicja i cel techniki
Rozcieranie poprzeczne przedramienia jest techniką celowaną, polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni przedramienia ruchem poprzecznym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem ścięgien i pochewek ścięgnistych. Technika ta jest szczególnie wskazana w stanach zapalnych ścięgien i pochewek ścięgnistych przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy zapalenia ścięgien lub pochewek ścięgnistych. Następnie masażysta przesuwa opuszki palców po powierzchni przedramienia ruchem poprzecznym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem ścięgien i pochewek ścięgnistych. Rozcieranie poprzeczne wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie poprzeczne wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego (ok. 1–2 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być precyzyjny, skierowany bezpośrednio na ścięgna lub pochewki ścięgniste, bez nadmiernego ucisku na kości. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Rozcieranie poprzeczne jest szczególnie wskazane w stanach zapalnych ścięgien i pochewek ścięgnistych przedramienia, w stanach po urazach ścięgien oraz w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia. Przeciwwskazania obejmują ostre stany zapalne ścięgien i pochewek ścięgnistych, świeże urazy ścięgien oraz otwarte rany w okolicy przedramienia.
9.4.22. Rozcieranie zygzakowe przedramienia (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Rozcieranie zygzakowe przedramienia jest nową techniką, polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni przedramienia ruchem zygzakowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta łączy elementy rozcierania podłużnego i poprzecznego, umożliwiając bardziej kompleksowe opracowanie tkanek przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni przedramienia ruchem zygzakowym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od nadgarstka ku łokciowi) i poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie). Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Rozcieranie zygzakowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie zygzakowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Rozcieranie zygzakowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w kilku kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich przedramienia, w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia).
9.4.23. Ugniatanie poprzeczne (4 pasma)
Definicja i cel techniki
Ugniatanie poprzeczne przedramienia jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich przedramienia w kierunku poprzecznym, z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku poprzecznym. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie przedramienia, redukcję napięcia mięśniowego oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, dzieląc je na 4 pasma. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie przedramienia w kierunku poprzecznym – chwyta tkanki miękkie między opuszki, ściska je, przesuwa w kierunku poprzecznym, a następnie zwalnia ucisk. Ugniatanie poprzeczne wykonuje się 2–3 razy na każdym z 4 pasm.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie poprzeczne wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym (ok. 1–2 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Ugniatanie poprzeczne jest szczególnie wskazane w stanach napięcia mięśniowego mięśni przedramienia, w przykurczach mięśni przedramienia oraz w stanach po unieruchomieniu.
9.4.24. Ugniatanie podłużne (supinacja i pronacja)
Definicja i cel techniki
Ugniatanie podłużne przedramienia jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich przedramienia w kierunku podłużnym, z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku podłużnym. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie przedramienia, redukcję napięcia mięśniowego oraz poprawę mikrokrążenia. Ugniatanie podłużne wykonuje się w dwóch pozycjach przedramienia: supinacji (dłoń skierowana ku górze) i pronacji (dłoń skierowana ku dołowi).
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z przedramieniem ułożonym w supinacji lub pronacji. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie przedramienia w kierunku podłużnym – chwyta tkanki miękkie między opuszki, ściska je, przesuwa w kierunku podłużnym (od nadgarstka ku łokciowi), a następnie zwalnia ucisk. Ugniatanie podłużne wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie podłużne wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego.
9.4.25. Ugniatanie pierścieniowe
Definicja i cel techniki
Ugniatanie pierścieniowe przedramienia jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich przedramienia ruchem pierścieniowym (okrężnym), z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku podłużnym. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całego obwodu przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie przedramienia ruchem pierścieniowym – chwyta tkanki miękkie między opuszki, ściska je, przesuwa ruchem pierścieniowym, a następnie zwalnia ucisk. Ugniatanie pierścieniowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie pierścieniowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny na cały obwód przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego. Ugniatanie pierścieniowe jest szczególnie wskazane w obrzękach przedramienia oraz w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia.
9.4.26. Ugniatanie ślimakowe przedramienia (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Ugniatanie ślimakowe przedramienia jest nową techniką, polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich przedramienia ruchem ślimakowym (spiralnym), z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku podłużnym. Technika ta łączy elementy ugniatania podłużnego i pierścieniowego, umożliwiając bardziej kompleksowe opracowanie tkanek przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie przedramienia ruchem ślimakowym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od nadgarstka ku łokciowi) i obrotowym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem tkanek. Ugniatanie ślimakowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie ślimakowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego. Ugniatanie ślimakowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w kilku kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich przedramienia, w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia).
9.4.27. Ucisk półpierścieniowy
Definicja i cel techniki
Ucisk półpierścieniowy przedramienia jest techniką polegającą na uciskaniu tkanek miękkich przedramienia opuszkami palców masażysty ruchem półpierścieniowym (półokrężnym), z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie przedramienia, stymulację receptorów czuciowych oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ucisk opuszkami palców ruchem półpierścieniowym – półokrężnym, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Ucisk wykonuje się 2–3 razy na tkankach miękkich przedramienia.
Siła i tempo wykonania
Ucisk półpierścieniowy wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Ucisk półpierścieniowy jest szczególnie wskazany w stanach, w których konieczne jest głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie przedramienia (np. w punktach spustowych, w zrostach tkanek miękkich przedramienia, w zaburzeniach czucia).
9.4.28. Ucisk pierścieniowy
Definicja i cel techniki
Ucisk pierścieniowy przedramienia jest techniką polegającą na uciskaniu tkanek miękkich przedramienia opuszkami palców masażysty ruchem pierścieniowym (okrężnym), z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całego obwodu przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ucisk opuszkami palców ruchem pierścieniowym – okrężnym, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Ucisk wykonuje się 2–3 razy na tkankach miękkich przedramienia.
Siła i tempo wykonania
Ucisk pierścieniowy wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na cały obwód przedramienia.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ucisku półpierścieniowego. Ucisk pierścieniowy jest szczególnie wskazany w obrzękach przedramienia oraz w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia.
9.4.29. Uciski kaskadowe przedramienia (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Uciski kaskadowe przedramienia są nową techniką, polegającą na uciskaniu tkanek miękkich przedramienia opuszkami palców masażysty ruchem kaskadowym (przypominającym kształtem kaskadę), z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Technika ta łączy elementy ucisku półpierścieniowego i pierścieniowego, umożliwiając bardziej kompleksowe opracowanie tkanek przedramienia w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na tkankach miękkich przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje ucisk opuszkami palców ruchem kaskadowym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od nadgarstka ku łokciowi) i obrotowym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przesuwaniem opuszek po powierzchni tkanek miękkich. Uciski kaskadowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Uciski kaskadowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ucisku półpierścieniowego. Uciski kaskadowe są szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w kilku kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich przedramienia, w ograniczeniu ruchomości w stawach przedramienia).
9.4.30. Oklepywanie miotełkowe
Definicja i cel techniki
Oklepywanie miotełkowe przedramienia jest techniką polegającą na rytmicznym oklepywaniu powierzchni przedramienia opuszkami palców masażysty ułożonymi w kształt miotełki. Technika ta umożliwia stymulację receptorów czuciowych, poprawę mikrokrążenia oraz pobudzenie mięśni przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa w kształt miotełki (palce lekko rozstawione, lekko zgięte) i układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje rytmiczne oklepywanie powierzchni przedramienia opuszkami palców ułożonymi w kształt miotełki. Oklepywanie miotełkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Oklepywanie miotełkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie umiarkowanym do szybkiego (ok. 3–5 oklepywań na sekundę). Oklepywanie powinno być rytmiczne, bez szarpnięć. Pacjent powinien odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Oklepywanie miotełkowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest pobudzenie mięśni przedramienia i poprawa mikrokrążenia.
9.4.31. Wibracja czterema palcami
Definicja i cel techniki
Wibracja czterema palcami przedramienia jest techniką polegającą na rytmicznym wibrowaniu powierzchni przedramienia opuszkami czterech palców masażysty. Technika ta umożliwia stymulację receptorów czuciowych, poprawę mikrokrążenia oraz pobudzenie mięśni przedramienia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki czterech palców (wskazującego, środkowego, serdecznego i małego) układa na powierzchni przedramienia, w okolicy nadgarstka. Następnie masażysta wykonuje rytmiczne wibrowanie powierzchni przedramienia opuszkami czterech palców. Wibracja czterema palcami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Wibracja czterema palcami wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie umiarkowanym do szybkiego (ok. 3–5 wibracji na sekundę). Wibracja powinna być rytmiczna, bez szarpnięć. Pacjent powinien odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Wibracja czterema palcami jest szczególnie wskazana w stanach, w których konieczne jest pobudzenie mięśni przedramienia i poprawa mikrokrążenia.
9.4.32. Roztrząsanie
Definicja i cel techniki
Roztrząsanie przedramienia jest techniką polegającą na delikatnym chwytaniu i roztrząsaniu tkanek miękkich przedramienia. Technika ta umożliwia przywrócenie ruchomości w stawach przedramienia oraz redukcję napięcia tkanek miękkich okołostawowych.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując przedramię drugą ręką. Następnie masażysta delikatnie chwyta tkanki miękkie przedramienia między opuszki, lekko je roztrząsając (wykonując delikatne ruchy oscylacyjne). Roztrząsanie wykonuje się 2–3 razy na tkankach miękkich przedramienia.
Siła i tempo wykonania
Roztrząsanie wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym. Nacisk powinien być delikatny, bez szarpnięć. Pacjent powinien odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania kciukami. Roztrząsanie jest szczególnie wskazane w stanach ograniczenia ruchomości w stawach przedramienia, w przykurczach oraz w stanach po unieruchomieniu.
Podsumowanie sekcji 9.4
Masaż przedramienia stanowi fundamentalny etap opracowania kończyny górnej i wymaga od masażysty szczególnej precyzji, delikatności i doskonałej znajomości anatomii topograficznej przedramienia. Przedstawione techniki – od delikatnego głaskania podłużnego, poprzez rozcieranie kciukami, czterema, ośmioma, pięcioma i dziesięcioma palcami, aż po ugniatanie, uciski, oklepywanie, wibrację i roztrząsanie – umożliwiają kompleksowe opracowanie wszystkich tkanek przedramienia: skóry, tkanki podskórnej, mięśni przedramienia, ścięgien, pochewek ścięgnistych, stawów oraz kości przedramienia.
Prawidłowo wykonany masaż przedramienia prowadzi do poprawy mikrokrążenia, redukcji obrzęków, przywrócenia ruchomości w stawach przedramienia, redukcji bólu oraz poprawy czucia i propriocepcji. Masaż przedramienia jest szczególnie wskazany w stanach po urazach, po operacjach, w stanach zwyrodnieniowych stawów przedramienia, w przykurczach oraz w zaburzeniach czucia.
Przeciwwskazania do masażu przedramienia obejmują świeże urazy, otwarte rany, ostre stany zapalne, choroby skóry z przerwaniem ciągłości naskórka, stany ropne oraz świeże zakrzepy. Masażysta powinien zawsze ocenić stan pacjenta przed przystąpieniem do masażu i dostosować siłę oraz czas trwania masażu do indywidualnych potrzeb pacjenta.