Rozdział 9.2. Śródręcze
Masaż śródręcza stanowi drugi etap opracowania kończyny górnej w pozycji siedzącej, następujący bezpośrednio po masażu palców. Śródręcze (metacarpus) jest regionem anatomicznie złożonym, tworzącym centralną część szkieletu ręki i stanowiącym ogniwo łączące palce z przedramieniem. Ze względu na swoją budowę – pięć kości śródręcza, liczne mięśnie międzykostne, mięśnie kłębu i kłębika, ścięgna zginaczy i prostowników oraz bogate unerwienie – masaż śródręcza wymaga od masażysty szczególnej precyzji, doskonałej znajomości topografii tkanek oraz umiejętności dostosowania siły nacisku do delikatnych struktur anatomicznych tego regionu.
Uzasadnienie anatomiczne i fizjologiczne
Śródręcze zbudowane jest z pięciu kości śródręcza (ossa metacarpalia), oznaczonych numerami I–V, licząc od strony promieniowej (kciuk) do strony łokciowej (palec mały). Każda kość śródręcza składa się z podstawy (basis), trzonu (corpus) i głowy (caput). Podstawy kości śródręcza łączą się z kośćmi nadgarstka, tworząc stawy nadgarstkowo-śródręczne (articulationes carpometacarpales), natomiast głowy kości śródręcza łączą się z paliczkami bliższymi, tworząc stawy śródręczno-paliczkowe (articulationes metacarpophalangeae).
Przestrzenie między kośćmi śródręcza wypełniają mięśnie międzykostne grzbietowe (musculi interossei dorsales) i dłoniowe (musculi interossei palmares), które odpowiadają za odwodzenie i przywodzenie palców. Na stronie promieniowej śródręcza zlokalizowany jest kłąb (thenar), utworzony przez mięśnie kłębu: odwodziciel krótki kciuka, zginacz krótki kciuka i przywodziciel kciuka. Na stronie łokciowej zlokalizowany jest kłębek (hypothenar), utworzony przez mięśnie kłębika: odwodziciel palca małego, zginacz krótki palca małego i przeciwstawiacz palca małego.
Unerwienie śródręcza zapewniają gałęzie nerwu pośrodkowego (nervus medianus) i nerwu łokciowego (nervus ulnaris). Nerw pośrodkowy unerwia mięśnie kłębu oraz promieniową stronę śródręcza, natomiast nerw łokciowy unerwia mięśnie kłębika, mięśnie międzykostne oraz łokciową stronę śródręcza. Układ krwionośny śródręcza tworzą łuk dłoniowy powierzchowny i głęboki, odchodzące od tętnicy promieniowej i łokciowej.
Ze względu na powyższe uwarunkowania anatomiczne masaż śródręcza pełni istotną rolę w:
- poprawie mikrokrążenia w obrębie śródręcza,
- redukcji obrzęków pourazowych i pooperacyjnych,
- przywracaniu ruchomości w stawach śródręczno-paliczkowych i nadgarstkowo-śródręcznych,
- redukcji bólu w stanach zapalnych i zwyrodnieniowych stawów śródręcza,
- poprawie czucia i propriocepcji,
- redukcji napięcia mięśniowego mięśni międzykostnych, kłębu i kłębika,
- profilaktyce przykurczów i zniekształceń śródręcza,
- przygotowaniu tkanek do kolejnych etapów masażu kończyny górnej.
Pozycja pacjenta i masażysty
Masaż śródręcza wykonywany jest w pozycji siedzącej. Pacjent siedzi na krześle lub taborecie, z kończyną górną spoczywającą na przedramieniu masażysty lub na podłokietniku. Przedramię pacjenta powinno być ułożone w pozycji pośredniej, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja) lub ku dołowi (pronacja), w zależności od opracowywanej powierzchni. Masażysta siedzi lub stoi naprzeciwko pacjenta, z przedramieniem pacjenta spoczywającym na jego przedramieniu lub na podkładce. Taka pozycja zapewnia stabilność opracowywanej kończyny i umożliwia masażyście swobodne operowanie obiema rękami.
Przed przystąpieniem do masażu śródręcza masażysta powinien przeprowadzić krótki wywiad dotyczący aktualnych dolegliwości pacjenta, przebytych urazów, operacji oraz ewentualnych przeciwwskazań miejscowych. Należy również ocenić stan skóry śródręcza, obecność obrzęków, zniekształceń stawowych oraz zakres ruchomości w stawach śródręcza.
Zasady ogólne masażu śródręcza
Masaż śródręcza podlega wszystkim ogólnym zasadom masażu klasycznego, ze szczególnym uwzględnieniem następujących reguł:
- Kierunek masażu – zgodny z przepływem krwi żylnej i limfy, tj. od palców w kierunku przedramienia i dalej ku sercu.
- Stopniowanie siły – masaż rozpoczyna się od delikatnego głaskania, stopniowo zwiększając siłę bodźca w miarę przechodzenia do kolejnych technik.
- Powtarzalność – każdy chwyt wykonywany jest minimum dwukrotnie.
- Ciągłość – masaż nie powinien być przerywany; przejścia między technikami powinny być płynne.
- Bezbolesność – prawidłowo wykonany masaż śródręcza nie powinien wywoływać bólu; pacjent może odczuwać lekki dyskomfort przy rozcieraniu stawów, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
- Indywidualizacja – siła i czas trwania masażu powinny być dostosowane do wieku, płci, budowy ciała i stanu zdrowia pacjenta.
9.2.1. Głaskanie łukowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie łukowe śródręcza jest techniką rozpoczynającą masaż śródręcza. Polega na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza ruchem łukowym (półkolistym), w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Technika ta pełni funkcję adaptacyjną – przygotowuje tkanki śródręcza do kolejnych, bardziej intensywnych technik, oraz funkcję diagnostyczną – umożliwia masażyście ocenę stanu tkanek, temperatury skóry, obecności obrzęków i ewentualnych zmian patologicznych.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców (kciuk i palec wskazujący lub kciuk i pozostałe palce) układa na powierzchni śródręcza, w okolicy palców. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni śródręcza ruchem łukowym (półkolistym), w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, bez odrywania palców od skóry. Głaskanie łukowe wykonuje się 2–3 razy, zaczynając od strony promieniowej, a kończąc na stronie łokciowej.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie łukowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego (ok. 2–3 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć i bez odrywania palców od skóry. Pacjent powinien odczuwać delikatny, przyjemny dotyk, bez bólu i dyskomfortu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania palców. Głaskanie łukowe jest szczególnie wskazane jako technika wprowadzająca masaż śródręcza, a także jako technika relaksacyjna w stanach napięcia emocjonalnego.
9.2.2. Głaskanie pasmowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie pasmowe śródręcza jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym, wzdłuż poszczególnych kości śródręcza, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Technika ta umożliwia opracowanie śródręcza w sposób systematyczny, pasmo po paśmie, zapewniając równomierne rozprowadzenie środka poślizgowego i przygotowanie tkanek do kolejnych technik.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszkę kciuka lub palca wskazującego układa na powierzchni śródręcza, wzdłuż jednej z kości śródręcza (np. I kości śródręcza – kciuka). Następnie masażysta przesuwa opuszkę po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Po opracowaniu jednego pasma masażysta przechodzi do kolejnego pasma (II, III, IV, V kości śródręcza). Głaskanie pasmowe wykonuje się 2–3 razy na każdym paśmie.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie pasmowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego.
9.2.3. Głaskanie rozbieżne i zbieżne
Definicja i cel techniki
Głaskanie rozbieżne i zbieżne śródręcza jest techniką polegającą na płaskim przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza w dwóch kierunkach jednocześnie: od środka śródręcza ku jego brzegom (rozbieżne) lub od brzegów ku środkowi (zbieżne). Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Głaskanie rozbieżne:
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki obu kciuków układa na środku śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszki obu kciuków jednocześnie w kierunku brzegów śródręcza – jeden kciuk w kierunku promieniowym, drugi w kierunku łokciowym. Ruch powinien być ciągły, płynny, symetryczny. Głaskanie rozbieżne wykonuje się 2–3 razy.
Głaskanie zbieżne:
Technika jest analogiczna do głaskania rozbieżnego, z tą różnicą, że masażysta przesuwa opuszki obu kciuków jednocześnie od brzegów śródręcza ku jego środkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, symetryczny. Głaskanie zbieżne wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie rozbieżne i zbieżne wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być symetryczny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego.
9.2.4. Głaskania po stronie dłoniowej (zwiększona siła)
Definicja i cel techniki
Głaskania po stronie dłoniowej śródręcza ze zwiększoną siłą są techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu opuszek palców masażysty po stronie dłoniowej śródręcza z większym naciskiem niż w głaskaniu standardowym. Technika ta umożliwia głębsze oddziaływanie na tkanki miękkie śródręcza, w tym na mięśnie kłębu, kłębika i mięśnie międzykostne.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszkę kciuka lub palca wskazującego układa na stronie dłoniowej śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszkę po stronie dłoniowej śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, w kierunku od palców ku nadgarstkowi, z większym naciskiem niż w głaskaniu standardowym. Głaskanie wykonuje się 2–3 razy na całej powierzchni dłoniowej śródręcza.
Siła i tempo wykonania
Głaskania po stronie dłoniowej wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 20–40 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Ze względu na większą grubość tkanek miękkich po stronie dłoniowej w porównaniu ze stroną grzbietową, głaskanie po stronie dłoniowej wymaga większej siły.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego. Głaskania po stronie dłoniowej ze zwiększoną siłą są szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest głębsze oddziaływanie na tkanki miękkie śródręcza (np. w przykurczach mięśni kłębu i kłębika, w zrostach tkanek miękkich).
9.2.5. Głaskanie całą dłonią strony dłoniowej (kciuk odwiedziony)
Definicja i cel techniki
Głaskanie całą dłonią strony dłoniowej śródręcza z kciukiem odwiedzionym jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu całej dłoni masażysty po stronie dłoniowej śródręcza, z kciukiem masażysty odwiedzionym (oddzielonym od pozostałych palców). Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni dłoniowej śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką całą dłonią (z kciukiem odwiedzionym) układa na stronie dłoniowej śródręcza. Następnie masażysta przesuwa całą dłoń po stronie dłoniowej śródręcza ruchem podłużnym, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie całą dłonią strony dłoniowej wykonuje się z siłą średnią (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na całą powierzchnię dłoniową śródręcza.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego.
9.2.6. Głaskanie całą dłonią strony dłoniowej (kciuk przywiedziony)
Definicja i cel techniki
Głaskanie całą dłonią strony dłoniowej śródręcza z kciukiem przywiedzionym jest techniką analogiczną do głaskania z kciukiem odwiedzionym, z tą różnicą, że kciuk masażysty jest przywiedziony (zbliżony do pozostałych palców). Technika ta umożliwia opracowanie strony dłoniowej śródręcza w sposób bardziej skoncentrowany, z większym naciskiem na środkową część śródręcza.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką całą dłonią (z kciukiem przywiedzionym) układa na stronie dłoniowej śródręcza. Następnie masażysta przesuwa całą dłoń po stronie dłoniowej śródręcza ruchem podłużnym, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie całą dłonią strony dłoniowej z kciukiem przywiedzionym wykonuje się z siłą średnią (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na całą powierzchnię dłoniową śródręcza.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego.
9.2.7. Głaskanie całą dłonią strony grzbietowej
Definicja i cel techniki
Głaskanie całą dłonią strony grzbietowej śródręcza jest techniką polegającą na płaskim, ciągłym przesuwaniu całej dłoni masażysty po stronie grzbietowej śródręcza, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni grzbietowej śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką całą dłonią układa na stronie grzbietowej śródręcza. Następnie masażysta przesuwa całą dłoń po stronie grzbietowej śródręcza ruchem podłużnym, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie całą dłonią strony grzbietowej wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny na całą powierzchnię grzbietową śródręcza. Ze względu na mniejszą grubość tkanek miękkich po stronie grzbietowej w porównaniu ze stroną dłoniową, głaskanie po stronie grzbietowej wymaga mniejszej siły.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego.
9.2.8. Głaskanie paliczkowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie paliczkowe śródręcza jest techniką polegającą na płaskim przesuwaniu paliczków (drugich paliczków) palców masażysty po powierzchni śródręcza, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki śródręcza niż głaskanie całą dłonią.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką paliczki (drugie paliczki) palców układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta przesuwa paliczki po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie paliczkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie paliczkowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego.
9.2.9. Głaskanie grzebyczkowe
Definicja i cel techniki
Głaskanie grzebyczkowe śródręcza jest techniką polegającą na płaskim przesuwaniu zgiętych palców masażysty (przypominających kształtem grzebień) po powierzchni śródręcza, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki śródręcza niż głaskanie całą dłonią.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką zgięte palce (przypominające kształtem grzebień) układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta przesuwa zgięte palce po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie grzebyczkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie grzebyczkowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 15–35 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego.
9.2.10. Głaskanie jodełkowe śródręcza (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Głaskanie jodełkowe śródręcza jest nową techniką, polegającą na płaskim przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza ruchem jodełkowym (naprzemiennym, przypominającym kształtem jodełkę), w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Technika ta łączy elementy głaskania podłużnego i poprzecznego, umożliwiając bardziej kompleksowe opracowanie tkanek śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni śródręcza ruchem jodełkowym – naprzemiennie w kierunku podłużnym (od palców ku nadgarstkowi) i poprzecznym (od strony promieniowej do łokciowej i odwrotnie). Ruch powinien być ciągły, płynny, z równomiernym naciskiem. Głaskanie jodełkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Głaskanie jodełkowe wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do głaskania łukowego. Głaskanie jodełkowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w dwóch kierunkach (np. w obrzękach śródręcza, w ograniczeniu ruchomości w stawach śródręcza).
9.2.11. Rozcieranie łukowe
Definicja i cel techniki
Rozcieranie łukowe śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza ruchem łukowym (półkolistym), z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia rozgrzanie tkanek śródręcza, poprawę mikrokrążenia oraz przygotowanie tkanek do kolejnych technik.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni śródręcza ruchem łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry. Rozcieranie łukowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie łukowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym (ok. 2–3 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania palców.
9.2.12. Rozcieranie pasmowe
Definicja i cel techniki
Rozcieranie pasmowe śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym, wzdłuż poszczególnych kości śródręcza, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia systematyczne opracowanie śródręcza pasmo po paśmie.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszkę kciuka lub palca wskazującego układa na powierzchni śródręcza, wzdłuż jednej z kości śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszkę po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Po opracowaniu jednego pasma masażysta przechodzi do kolejnego pasma. Rozcieranie pasmowe wykonuje się 2–3 razy na każdym paśmie.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie pasmowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego.
9.2.13. Rozcieranie rozbieżne i zbieżne
Definicja i cel techniki
Rozcieranie rozbieżne i zbieżne śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza w dwóch kierunkach jednocześnie: od środka śródręcza ku jego brzegom (rozbieżne) lub od brzegów ku środkowi (zbieżne), z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Technika wykonania
Rozcieranie rozbieżne:
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki obu kciuków układa na środku śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszki obu kciuków jednocześnie w kierunku brzegów śródręcza, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Rozcieranie rozbieżne wykonuje się 2–3 razy.
Rozcieranie zbieżne:
Technika jest analogiczna do rozcierania rozbieżnego, z tą różnicą, że masażysta przesuwa opuszki obu kciuków jednocześnie od brzegów śródręcza ku jego środkowi. Rozcieranie zbieżne wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie rozbieżne i zbieżne wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być symetryczny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego.
9.2.14. Rozcieranie czterema palcami po stronie grzbietowej
Definicja i cel techniki
Rozcieranie czterema palcami po stronie grzbietowej śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu czterech palców masażysta (palców wskazującego, środkowego, serdecznego i małego) po stronie grzbietowej śródręcza, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie strony grzbietowej śródręcza.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku dołowi (pronacja). Drugą ręką cztery palce (wskazujący, środkowy, serdeczny i mały) układa na stronie grzbietowej śródręcza. Następnie masażysta przesuwa cztery palce po stronie grzbietowej śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Rozcieranie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie czterema palcami po stronie grzbietowej wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego.
9.2.15. Rozcieranie po stronie dłoniowej
Definicja i cel techniki
Rozcieranie po stronie dłoniowej śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po stronie dłoniowej śródręcza, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia opracowanie tkanek miękkich strony dłoniowej śródręcza, w tym mięśni kłębu, kłębika i mięśni międzykostnych.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszkę kciuka lub palca wskazującego układa na stronie dłoniowej śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszkę po stronie dłoniowej śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Rozcieranie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie po stronie dłoniowej wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Ze względu na większą grubość tkanek miękkich po stronie dłoniowej, rozcieranie po stronie dłoniowej wymaga większej siły niż po stronie grzbietowej.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego.
9.2.16. Rozcieranie ośmioma palcami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie ośmioma palcami śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu ośmiu palców masażysta (czterech palców obu rąk) po powierzchni śródręcza, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta oburącz, obejmując ją z dwóch stron. Następnie masażysta przesuwa osiem palców (cztery palce każdej ręki) po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Rozcieranie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie ośmioma palcami wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być symetryczny z obu stron śródręcza.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego.
9.2.17. Rozcieranie kłębami
Definicja i cel techniki
Rozcieranie kłębami śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu kłębów (mięśni kłębu) masażysta po powierzchni śródręcza, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki śródręcza niż rozcieranie opuszkami palców.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką kłąb (mięsień kłębu) układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta przesuwa kłąb po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Rozcieranie kłębami wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie kłębami wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego.
9.2.18. Rozcieranie grzebyczkowe
Definicja i cel techniki
Rozcieranie grzebyczkowe śródręcza jest techniką polegającą na przesuwaniu zgiętych palców masażysta (przypominających kształtem grzebień) po powierzchni śródręcza, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta umożliwia bardziej skoncentrowane oddziaływanie na tkanki śródręcza niż rozcieranie całą dłonią.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką zgięte palce (przypominające kształtem grzebień) układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta przesuwa zgięte palce po powierzchni śródręcza ruchem podłużnym lub łukowym, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych, w kierunku od palców ku nadgarstkowi. Rozcieranie grzebyczkowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie grzebyczkowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego.
9.2.19. Rozcieranie śrubowe śródręcza (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Rozcieranie śrubowe śródręcza jest nową techniką, polegającą na przesuwaniu opuszek palców masażysty po powierzchni śródręcza ruchem śrubowym (spiralnym), z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Technika ta łączy elementy rozcierania podłużnego i kolistej, umożliwiając bardziej kompleksowe opracowanie tkanek śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta przesuwa opuszki po powierzchni śródręcza ruchem śrubowym – jednocześnie w kierunku proksymalnym (od palców ku nadgarstkowi) i obrotowym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych. Rozcieranie śrubowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Rozcieranie śrubowe wykonuje się z siłą średnią (ok. 20–45 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, z jednoczesnym przemieszczaniem skóry względem tkanek głębszych.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego. Rozcieranie śrubowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w kilku kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich, w ograniczeniu ruchomości w stawach śródręcza).
9.2.20. Ugniatanie poprzeczne mięśni kłębu
Definicja i cel techniki
Ugniatanie poprzeczne mięśni kłębu jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu mięśni kłębu (thenar) masażysty, z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku poprzecznym. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie kłębu, redukcję napięcia mięśniowego oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszki kciuka i palca wskazującego układa po obu stronach mięśni kłębu. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające mięśnie kłębu w kierunku poprzecznym – chwyta mięśnie kłębu między opuszki, ściska je, przesuwa w kierunku poprzecznym, a następnie zwalnia ucisk. Ugniatanie wykonuje się 2–3 razy na mięśniach kłębu.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie poprzeczne mięśni kłębu wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym (ok. 1–2 ruchy na sekundę). Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do rozcierania łukowego. Ugniatanie poprzeczne mięśni kłębu jest szczególnie wskazane w stanach napięcia mięśniowego mięśni kłębu, w przykurczach kciuka oraz w stanach po unieruchomieniu.
9.2.21. Ugniatanie poprzeczne przestrzeni między I a II kością śródręcza
Definicja i cel techniki
Ugniatanie poprzeczne przestrzeni między I a II kością śródręcza jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich przestrzeni między I a II kością śródręcza, z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku poprzecznym. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie międzykostne i tkanki miękkie przestrzeni międzypalcowej.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki kciuka i palca wskazującego układa po obu stronach przestrzeni między I a II kością śródręcza. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie przestrzeni między I a II kością śródręcza w kierunku poprzecznym. Ugniatanie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie poprzeczne przestrzeni między I a II kością śródręcza wykonuje się z siłą średnią (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.22. Ugniatanie poprzeczne mięśni kłębika
Definicja i cel techniki
Ugniatanie poprzeczne mięśni kłębika jest techniką analogiczną do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu, z tą różnicą, że masażysta opracowuje mięśnie kłębika (hypothenar). Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie kłębika, redukcję napięcia mięśniowego oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszki kciuka i palca wskazującego układa po obu stronach mięśni kłębika. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające mięśnie kłębika w kierunku poprzecznym. Ugniatanie wykonuje się 2–3 razy na mięśniach kłębika.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie poprzeczne mięśni kłębika wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.23. Ugniatanie podłużne mięśni kłębu i kłębika
Definicja i cel techniki
Ugniatanie podłużne mięśni kłębu i kłębika jest techniką polegającą na chwytaniu i ściskaniu mięśni kłębu i kłębika, z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku podłużnym (od palców ku nadgarstkowi). Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie mięśni kłębu i kłębika w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszki kciuka i palca wskazującego układa na mięśniach kłębu lub kłębika. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające mięśnie kłębu lub kłębika w kierunku podłużnym – chwyta mięśnie między opuszki, ściska je, przesuwa w kierunku podłużnym (od palców ku nadgarstkowi), a następnie zwalnia ucisk. Ugniatanie wykonuje się 2–3 razy na mięśniach kłębu i kłębika.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie podłużne mięśni kłębu i kłębika wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.24. Ugniatanie podłużne przestrzeni między I a II kością śródręcza oraz kłębika
Definicja i cel techniki
Ugniatanie podłużne przestrzeni między I a II kością śródręcza oraz kłębika jest techniką łączącą ugniatanie podłużne przestrzeni międzypalcowej i kłębika. Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie tkanek miękkich przestrzeni międzypalcowej i kłębika w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki kciuka i palca wskazującego układa na przestrzeni między I a II kością śródręcza lub na mięśniach kłębika. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie przestrzeni międzypalcowej lub kłębika w kierunku podłużnym. Ugniatanie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie podłużne przestrzeni międzypalcowej i kłębika wykonuje się z siłą średnią (ok. 25–50 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.25. Ugniatanie falowe śródręcza (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Ugniatanie falowe śródręcza jest nową techniką, polegającą na chwytaniu i ściskaniu tkanek miękkich śródręcza ruchem falowym (przypominającym falę), z jednoczesnym przesuwaniem tkanek w kierunku podłużnym. Technika ta łączy elementy ugniatania podłużnego i poprzecznego, umożliwiając kompleksowe opracowanie tkanek śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta wykonuje ruchy ugniatające tkanki miękkie śródręcza ruchem falowym – jednocześnie w kierunku podłużnym (od palców ku nadgarstkowi) i poprzecznym. Ruch powinien być ciągły, płynny, z jednoczesnym przemieszczaniem tkanek. Ugniatanie falowe wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Ugniatanie falowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu. Ugniatanie falowe jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest jednoczesne opracowanie tkanek w kilku kierunkach (np. w zrostach tkanek miękkich, w ograniczeniu ruchomości w stawach śródręcza).
9.2.26. Przepychanie fałdu skórno-mięśniowego po stronie dłoniowej
Definicja i cel techniki
Przepychanie fałdu skórno-mięśniowego po stronie dłoniowej jest techniką polegającą na chwytaniu fałdu skórno-mięśniowego strony dłoniowej śródręcza i przesuwaniu go w kierunku podłużnym lub poprzecznym. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie strony dłoniowej śródręcza.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszki kciuka i palca wskazującego chwytają fałd skórno-mięśniowy strony dłoniowej śródręcza. Następnie masażysta przesuwa fałd skórno-mięśniowy w kierunku podłużnym lub poprzecznym. Przepychanie wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Przepychanie fałdu skórno-mięśniowego wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie umiarkowanym. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.27. Uciski dwoma kciukami
Definicja i cel techniki
Uciski dwoma kciukami śródręcza są techniką polegającą na uciskaniu tkanek miękkich śródręcza opuszkami obu kciuków masażysty. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na tkanki miękkie śródręcza, stymulację receptorów czuciowych oraz poprawę mikrokrążenia.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki obu kciuków układa na powierzchni śródręcza. Następnie masażysta wykonuje ucisk opuszkami obu kciuków na tkanki miękkie śródręcza, utrzymując ucisk przez 3–5 sekund, a następnie zwalnia ucisk. Ucisk wykonuje się 2–3 razy w 2–3 punktach na powierzchni śródręcza.
Siła i tempo wykonania
Uciski dwoma kciukami wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–60 mmHg), w tempie wolnym (ok. 1 ucisk na 3–5 sekund). Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.28. Uciski na przestrzenie międzykostne kości śródręcza
Definicja i cel techniki
Uciski na przestrzenie międzykostne kości śródręcza są techniką polegającą na uciskaniu tkanek miękkich przestrzeni międzykostnych kości śródręcza opuszkami palców masażysty. Technika ta umożliwia głębokie oddziaływanie na mięśnie międzykostne i tkanki miękkie przestrzeni międzypalcowych.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszkę kciuka lub palca wskazującego układa na przestrzeni międzykostnej kości śródręcza. Następnie masażysta wykonuje ucisk opuszką na tkanki miękkie przestrzeni międzykostnej, utrzymując ucisk przez 3–5 sekund, a następnie zwalnia ucisk. Ucisk wykonuje się 2–3 razy na każdej przestrzeni międzykostnej.
Siła i tempo wykonania
Uciski na przestrzenie międzykostne wykonuje się z siłą średnią (ok. 25–50 mmHg), w tempie wolnym (ok. 1 ucisk na 3–5 sekund). Nacisk powinien być precyzyjny, skierowany na przestrzeń międzykostną, bez nadmiernego ucisku na kości.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.29. Uciski wachlarzowe śródręcza (nowa technika)
Definicja i cel techniki
Uciski wachlarzowe śródręcza są nową techniką, polegającą na uciskaniu tkanek miękkich śródręcza opuszkami palców masażysty ruchem wachlarzowym (rozchodzącym się od środka ku brzegom). Technika ta umożliwia kompleksowe opracowanie całej powierzchni śródręcza w jednym ruchu.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją. Drugą ręką opuszki palców układa na środku śródręcza. Następnie masażysta wykonuje uciski opuszkami palców ruchem wachlarzowym – od środka śródręcza ku jego brzegom. Ucisk wykonuje się 2–3 razy.
Siła i tempo wykonania
Uciski wachlarzowe wykonuje się z siłą średnią do dużej (ok. 30–55 mmHg), w tempie wolnym do umiarkowanego. Nacisk powinien być równomierny, bez szarpnięć.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu.
9.2.30. Oklepywanie opuszkami palców (strona dłoniowa)
Definicja i cel techniki
Oklepywanie opuszkami palców strony dłoniowej śródręcza jest techniką polegającą na rytmicznym oklepywaniu strony dłoniowej śródręcza opuszkami palców masażysty. Technika ta umożliwia stymulację receptorów czuciowych, poprawę mikrokrążenia oraz pobudzenie mięśni międzykostnych.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta jedną ręką za palce, stabilizując ją, z dłonią skierowaną ku górze (supinacja). Drugą ręką opuszki palców oklepują stronę dłoniową śródręcza rytmicznie, w tempie umiarkowanym. Oklepywanie wykonuje się 2–3 razy na całej powierzchni dłoniowej śródręcza.
Siła i tempo wykonania
Oklepywanie opuszkami palców wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–30 mmHg), w tempie umiarkowanym do szybkiego (ok. 3–5 oklepywań na sekundę). Oklepywanie powinno być rytmiczne, bez szarpnięć. Pacjent powinien odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu. Oklepywanie jest szczególnie wskazane w stanach, w których konieczne jest pobudzenie mięśni międzykostnych i poprawa mikrokrążenia.
9.2.31. Rozluźnianie kości śródręcza
Definicja i cel techniki
Rozluźnianie kości śródręcza jest techniką kończącą masaż śródręcza, polegającą na delikatnym chwytaniu i rozluźnianiu kości śródręcza. Technika ta umożliwia przywrócenie ruchomości w stawach śródręcza oraz redukcję napięcia tkanek miękkich.
Technika wykonania
Masażysta chwyta dłoń pacjenta oburącz, obejmując ją z dwóch stron. Następnie masażysta delikatnie chwyta każdą kość śródręcza między opuszki kciuka i palca wskazującego, lekko ją rozluźniając (wykonując delikatne ruchy oscylacyjne). Rozluźnianie wykonuje się 2–3 razy na każdej kości śródręcza.
Siła i tempo wykonania
Rozluźnianie kości śródręcza wykonuje się z siłą małą do średniej (ok. 10–25 mmHg), w tempie wolnym. Nacisk powinien być delikatny, bez szarpnięć. Pacjent powinien odczuwać lekki dyskomfort, ale nie powinien odczuwać ostrego bólu.
Wskazania i przeciwwskazania
Wskazania i przeciwwskazania są analogiczne do ugniatania poprzecznego mięśni kłębu. Rozluźnianie kości śródręcza jest szczególnie wskazane w stanach ograniczenia ruchomości w stawach śródręcza, w przykurczach oraz w stanach po unieruchomieniu.
Podsumowanie sekcji 9.2
Masaż śródręcza stanowi fundamentalny etap opracowania kończyny górnej i wymaga od masażysty szczególnej precyzji, delikatności i doskonałej znajomości anatomii topograficznej śródręcza. Przedstawione techniki – od delikatnego głaskania, poprzez rozcieranie, ugniatanie, uciski, oklepywanie, aż po rozluźnianie kości śródręcza – umożliwiają kompleksowe opracowanie wszystkich tkanek śródręcza: skóry, tkanki podskórnej, mięśni kłębu, kłębika i mięśni międzykostnych, ścięgien oraz kości śródręcza.
Prawidłowo wykonany masaż śródręcza prowadzi do poprawy mikrokrążenia, redukcji obrzęków, przywrócenia ruchomości w stawach śródręcza, redukcji bólu oraz poprawy czucia i propriocepcji. Masaż śródręcza jest szczególnie wskazany w stanach po urazach, po operacjach, w stanach zwyrodnieniowych stawów śródręcza, w przykurczach oraz w zaburzeniach czucia.
Przeciwwskazania do masażu śródręcza obejmują świeże urazy, otwarte rany, ostre stany zapalne, choroby skóry z przerwaniem ciągłości naskórka, stany ropne oraz świeże zakrzepy. Masażysta powinien zawsze ocenić stan pacjenta przed przystąpieniem do masażu i dostosować siłę oraz czas trwania masażu do indywidualnych potrzeb pacjenta.