Higiena wieku szkoln ...

6.8.1.1. Numery alarmowe – 112, 999 (pogotowie), 998 (straż pożarna), 997 (policja)

• Przyjmuje zgłoszenie – wysłuchuje informacji o zdarzeniu, zadaje pytania, ocenia rodzaj zagrożenia.
• Przekazuje zgłoszenie do odpowiedniej służby – w zależności od rodzaju zagrożenia, operator przekazuje zgłoszenie do pogotowia ratunkowego, straży pożarnej, policji lub innej służby.
• Koordynuje działania – w przypadku zdarzeń wymagających udziału wielu służb, operator koordynuje działania i przekazuje informacje między służbami.

• Nagłego zagrożenia życia – zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu, anafilaksja, ciężki uraz, krwotok, zatrucie, porażenie prądem, utonięcie.
• Nagłego zagrożenia zdrowia – omdlenie, napad padaczkowy, zaostrzenie astmy, hipoglikemia, hiperglikemia, reakcja alergiczna, ból w klatce piersiowej, duszność.
• Wypadków – wypadki komunikacyjne, wypadki na boisku, wypadki na wycieczce, wypadki na zajęciach WF.
• Zatruc – zatrucia pokarmowe, zatrucia chemiczne, zatrucia lekami, zatrucia grzybami.
• Chorób zakaźnych – w przypadku podejrzenia choroby zakaźnej wymagającej natychmiastowej hospitalizacji (np. meningokoki).

• Przyjmuje zgłoszenie – wysłuchuje informacji o zdarzeniu, zadaje pytania dotyczące stanu poszkodowanego, rodzaju zdarzenia, lokalizacji.
• Dysponuje zespół ratownictwa medycznego – w zależności od stanu poszkodowanego i rodzaju zdarzenia, dyspozytor wysyła zespół ratownictwa medycznego (ZRM) typu P (podstawowy) lub typu S (specjalistyczny).
• Udziela instrukcji – dyspozytor może udzielać instrukcji dotyczących udzielania pierwszej pomocy do czasu przybycia ZRM.
• Monitoruje sytuację – dyspozytor może utrzymywać połączenie telefoniczne do czasu przybycia ZRM, monitorując stan poszkodowanego i udzielając dalszych instrukcji.

• Pożarów – pożar budynku, pożar lasu, pożar pojazdu, pożar sprzętu.
• Zagrożenia pożarowego – wyciek gazu, podejrzenie podpalenia, zagrożenie wybuchem.
• Katastrof budowlanych – zawalenie budynku, zawalenie stropu, uszkodzenie konstrukcji.
• Klęsk żywiołowych – powódź, wichura, trzęsienie ziemi, silne opady śniegu.
• Zagrożenia chemicznego – wyciek substancji chemicznych, skażenie powietrza, skażenie wody.
• Wypadków komunikacyjnych – wypadki wymagające użycia sprzętu ratownictwa technicznego (np. rozcięcie pojazdu, wydobycie poszkodowanego).
• Ewakuacji – ewakuacja budynku, ewakuacja osób z niepełnosprawnościami, ewakuacja masowa.

• Przyjmuje zgłoszenie – wysłuchuje informacji o zdarzeniu, zadaje pytania dotyczące rodzaju zagrożenia, lokalizacji, liczby poszkodowanych.
• Dysponuje jednostki ratowniczo-gaśnicze – w zależności od rodzaju zagrożenia, dyspozytor wysyła odpowiednie jednostki ratowniczo-gaśnicze.
• Udziela instrukcji – dyspozytor może udzielać instrukcji dotyczących ewakuacji, gaszenia pożaru, zabezpieczenia miejsca zdarzenia.

• Przestępstw – kradzież, rozbój, pobicia, uszkodzenie ciała, wykorzystanie seksualne, przemoc domowa.
• Wypadków komunikacyjnych – wypadki wymagające udziału policji (np. wypadek z udziałem pojazdu, wypadek z ofiarami śmiertelnymi).
• Zagrożenia terrorystycznego – podejrzane paczki, groźby bombowe, aktywny strzelec, porwanie zakładników.
• Zagrożenia porządku publicznego – bójki, zamieszki, wandalizm.
• Zaginięcia osób – zaginięcie ucznia, zaginięcie pracownika szkoły.
• Przemocy wobec ucznia lub pracownika szkoły – przemoc fizyczna, przemoc psychiczna, przemoc seksualna.

• Przyjmuje zgłoszenie – wysłuchuje informacji o zdarzeniu, zadaje pytania dotyczące rodzaju zagrożenia, lokalizacji, liczby poszkodowanych.
• Dysponuje patrole policyjne – w zależności od rodzaju zagrożenia, dyżurny wysyła odpowiednie patrole policyjne.
• Udziela instrukcji – dyżurny może udzielać instrukcji dotyczących zabezpieczenia miejsca zdarzenia, ochrony dowodów, współpracy z policją.

• Numer alarmowy jest numerem bezpłatnym – połączenie z numerem alarmowym jest bezpłatne, niezależnie od operatora telefonicznego, niezależnie od tego, czy połączenie jest wykonywane z telefonu stacjonarnego, komórkowego, czy z telefonu bez karty SIM.
• Numer alarmowy jest dostępny 24 godziny na dobę – połączenie z numerem alarmowym jest dostępne o każdej porze dnia i nocy, w dni robocze, weekendy, święta.
• Numer alarmowy jest numerem wyłącznie do zgłaszania zagrożenia – nie należy dzwonić na numer alarmowy w sprawach, które nie stanowią zagrożenia (np. informacje, porady, skargi). Nadużywanie numeru alarmowego jest wykroczeniem zagrożonym karą grzywny.
• W przypadku wątpliwości, który numer wybrać, należy dzwonić na 112 – operator CPR przekaże zgłoszenie do odpowiedniej służby.
• W przypadku zagrożenia życia, należy dzwonić na 999 lub 112 – nie należy czekać, nie należy szukać innego numeru, nie należy pytać innych osób o zdanie. Należy dzwonić natychmiast.
• W przypadku zagrożenia pożarowego, należy dzwonić na 998 lub 112 – nie należy próbować gasić pożaru samodzielnie, jeśli pożar jest duży lub jeśli istnieje zagrożenie życia.
• W przypadku przestępstwa, należy dzwonić na 997 lub 112 – nie należy próbować zatrzymywać sprawcy samodzielnie, jeśli istnieje zagrożenie życia lub zdrowia.

• Telefon stacjonarny – dostępny w gabinecie higienistki, w sekretariacie, w pokoju nauczycielskim, w sali gimnastycznej.
• Telefon komórkowy – dostępny dla higienistki, dla dyrektora szkoły, dla nauczycieli dyżurnych.
• Radiotelefon – dostępny dla personelu szkoły, umożliwiający komunikację wewnętrzną w przypadku awarii sieci telefonicznej.
• System alarmowy – przyciski alarmowe, syreny, czujki dymu, umożliwiające szybkie wezwanie pomocy.

• Widoczne – numery alarmowe powinny być umieszczone w widocznym miejscu w gabinecie higienistki, w sekretariacie, w pokoju nauczycielskim, w sali gimnastycznej, na korytarzach.
• Czytelne – numery alarmowe powinny być napisane wyraźnym, dużym pismem, z podaniem nazwy służby (np. „Pogotowie Ratunkowe – 999", „Straż Pożarna – 998", „Policja – 997", „Numer alarmowy – 112").
• Zapamiętane – higienistka powinna znać numery alarmowe na pamięć, nie powinna polegać wyłącznie na zapisanych numerach.
• Sprawdzone – higienistka powinna regularnie sprawdzać, czy telefony alarmowe są sprawne, czy mają naładowane baterie, czy mają zasięg.

6.8.1.2. Informacje przekazywane dyspozytorowi – lokalizacja, liczba poszkodowanych, rodzaj zdarzenia

• Rodzaju wysłanej pomocy – dyspozytor, na podstawie przekazanych informacji, decyduje, czy wysłać zespół ratownictwa medycznego, straż pożarną, policję, czy wszystkie służby jednocześnie.
• Liczbie wysłanych zespołów – dyspozytor, na podstawie informacji o liczbie poszkodowanych, decyduje, ile zespołów wysłać.
• Rodzaju wysłanego zespołu – dyspozytor, na podstawie informacji o stanie poszkodowanego, decyduje, czy wysłać zespół typu P (podstawowy) czy typu S (specjalistyczny).
• Wyposażeniu wysłanego zespołu – dyspozytor, na podstawie informacji o rodzaju zdarzenia, decyduje, jakie wyposażenie powinien mieć zespół (np. defibrylator, sprzęt do intubacji, sprzęt do ekstrakcji).
• Czasie przybycia zespołu – dyspozytor, na podstawie informacji o lokalizacji, decyduje, który zespół wysłać i jak szybko może przybyć na miejsce zdarzenia.

• Kompletne – powinny zawierać wszystkie istotne informacje dotyczące zdarzenia, poszkodowanych, lokalizacji.
• Dokładne – powinny być precyzyjne, bez błędów, bez przeinaczeń.
• Zwięzłe – powinny być przekazane w sposób zwięzły, bez zbędnych informacji, bez dygresji.
• Spokojne – powinny być przekazane spokojnym tonem, bez krzyku, bez paniki.
• Rzetelne – powinny odzwierciedlać faktyczny stan rzeczy, bez wyolbrzymiania, bez minimalizowania.

• Imię i nazwisko osoby zgłaszającej.
• Stanowisko (higienistka szkolna, nauczyciel, dyrektor szkoły).
• Numer telefonu, z którego jest wykonywane połączenie.

• Rodzaj zdarzenia (wypadek, zachorowanie, pożar, przestępstwo, inne).
• Okoliczności zdarzenia (jak doszło do zdarzenia, co się stało).
• Czas zdarzenia (kiedy doszło do zdarzenia).

• Adres szkoły (ulica, numer, miasto, kod pocztowy).
• Miejsce zdarzenia (sala lekcyjna, boisko, korytarz, stołówka, pracownia, plac zabaw, inne).
• Informacje dodatkowe (piętro, wejście, droga dojazdu, brama, oświetlenie).

• Liczba poszkodowanych.
• Wiek poszkodowanych (dzieci, młodzież, dorośli).
• Stan poszkodowanych (przytomny, nieprzytomny, oddycha, nie oddycha, krwawi, inne).

• Rodzaj pomocy (pogotowie ratunkowe, straż pożarna, policja, wszystkie służby).
• Liczba zespołów (jeden zespół, kilka zespołów).
• Rodzaj zespołu (podstawowy, specjalistyczny).

• Czynności ratunkowe wykonane przez higienistkę (RKO, tamowanie krwawienia, opatrzenie rany, podanie leków).
• Leki podane poszkodowanemu (nazwa, dawka, droga podania, godzina podania).
• Sprzęt użyty (AED, glukometr, inhalator, autoinpektor z adrenaliną).

• Numer telefonu, z którego jest wykonywane połączenie.
• Osoba do kontaktu na miejscu zdarzenia (imię i nazwisko, numer telefonu).
• Informacje o osobie oczekującej na przyjazd służb (kto będzie czekał, gdzie będzie czekał).

• Brak podania lokalizacji – dyspozytor nie jest w stanie wysłać pomocy, jeśli nie wie, gdzie jest zdarzenie. Należy zawsze podać dokładny adres szkoły i miejsce zdarzenia.
• Brak podania liczby poszkodowanych – dyspozytor nie jest w stanie wysłać odpowiedniej liczby zespołów, jeśli nie wie, ilu jest poszkodowanych. Należy zawsze podać liczbę poszkodowanych.
• Brak podania stanu poszkodowanych – dyspozytor nie jest w stanie wysłać odpowiedniego zespołu, jeśli nie wie, w jakim stanie są poszkodowani. Należy zawsze podać stan poszkodowanych.
• Brak podania numeru telefonu – dyspozytor nie jest w stanie oddzwonić, jeśli połączenie zostanie przerwane. Należy zawsze podać numer telefonu, z którego jest wykonywane połączenie.
• Krzyk, panika, chaos – dyspozytor nie jest w stanie zrozumieć informacji, jeśli osoba zgłaszająca krzyczy, panikuje, mówi chaotycznie. Należy mówić spokojnym tonem, powoli, wyraźnie.
• Wyolbrzymianie lub minimalizowanie – dyspozytor nie jest w stanie wysłać odpowiedniej pomocy, jeśli informacje są wyolbrzymione lub zminimalizowane. Należy mówić prawdę, bez wyolbrzymiania, bez minimalizowania.
• Rozłączanie się przed zakończeniem rozmowy – dyspozytor może potrzebować dodatkowych informacji lub może chcieć udzielić instrukcji. Nie należy rozłączać się przed zakończeniem rozmowy, chyba że dyspozytor wyraźnie powie, że można się rozłączyć.

6.8.1.3. Współpraca z dyspozytorem – wykonywanie poleceń, nie przerywanie połączenia

• Mów spokojnie, wyraźnie, zwięźle. Dyspozytor musi zrozumieć informacje, aby podjąć prawidłową decyzję. Mówienie szybko, chaotycznie, z krzykiem utrudnia dyspozytorowi pracę i opóźnia wysłanie pomocy.
• Odpowiadaj na pytania dyspozytora. Dyspozytor zadaje pytania, aby uzyskać informacje niezbędne do podjęcia decyzji. Należy odpowiadać na pytania dyspozytora, nawet jeśli wydają się nieistotne. Każda informacja może być ważna.
• Wykonuj polecenia dyspozytora. Dyspozytor może udzielać instrukcji dotyczących udzielania pierwszej pomocy do czasu przybycia ZRM. Należy wykonywać polecenia dyspozytora, nawet jeśli wydają się niepotrzebne. Dyspozytor jest profesjonalistą i wie, co robi.
• Nie przerywaj połączenia. Nie należy rozłączać się przed zakończeniem rozmowy, chyba że dyspozytor wyraźnie powie, że można się rozłączyć. Dyspozytor może potrzebować dodatkowych informacji lub może chcieć udzielić dalszych instrukcji.
• Nie odkładaj słuchawki. Jeśli dyspozytor poprosi o pozostawienie połączenia, nie należy odkładać słuchawki. Należy trzymać telefon przy uchu lub włączyć tryb głośnomówiący, aby dyspozytor mógł słyszeć, co się dzieje na miejscu zdarzenia.
• Informuj dyspozytora o zmianach stanu poszkodowanego. Jeśli stan poszkodowanego się zmienia (np. poszkodowany odzyskuje przytomność, traci przytomność, zaczyna oddychać, przestaje oddychać), należy natychmiast poinformować dyspozytora.
• Nie kłam. Dyspozytor podejmuje decyzje na podstawie przekazanych informacji. Kłamstwo może prowadzić do wysłania niewłaściwej pomocy, do opóźnienia pomocy, do zagrożenia życia poszkodowanego.
• Nie wyolbrzymiaj. Wyolbrzymianie stanu poszkodowanego może prowadzić do wysłania zbyt wielu zespołów, do niepotrzebnego obciążenia systemu ratownictwa, do opóźnienia pomocy dla innych poszkodowanych.
• Nie minimalizuj. Minimalizowanie stanu poszkodowanego może prowadzić do wysłania zbyt małej liczby zespołów, do opóźnienia pomocy, do zagrożenia życia poszkodowanego.

• RKO – dyspozytor może instruować, jak wykonywać RKO, jak często wykonywać uciśnięcia, jak wykonywać oddechy ratunkowe, jak używać AED.
• Tamowania krwawienia – dyspozytor może instruować, jak tamować krwawienie, jak zakładać opatrunek uciskowy, jak uciskać punkty tętnicze.
• Udrożnienia dróg oddechowych – dyspozytor może instruować, jak udrożnić drogi oddechowe, jak ułożyć poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej.
• Podania leków – dyspozytor może instruować, jak podać leki doraźne (np. adrenalinę w autoinpektorze, glukagon, salbutamol).
• Użycia sprzętu medycznego – dyspozytor może instruować, jak używać AED, glukometru, inhalatora.

• Dyspozytor wyraźnie powie, że można się rozłączyć.
• Poszkodowany wymaga natychmiastowej interwencji, której nie można wykonać jednocześnie z prowadzeniem rozmowy telefonicznej (np. poszkodowany nie oddycha i wymaga natychmiastowego RKO). W takim przypadku należy poinformować dyspozytora, że trzeba przerwać połączenie, aby podjąć RKO, i rozłączyć się.
• Telefon traci zasięg lub bateria się wyczerpuje. W takim przypadku należy spróbować ponownie połączyć się z dyspozytorem lub wezwać pomoc z innego telefonu.

6.8.1.4. Wskazanie drogi do poszkodowanego – wyznaczenie osoby, otwarcie bram, oświetlenie

• Znać dokładną lokalizację zdarzenia – wiedzieć, gdzie jest poszkodowany, jak do niego dotrzeć, jakie są przeszkody na drodze.
• Znać stan poszkodowanego – wiedzieć, w jakim stanie jest poszkodowany, jakie czynności ratunkowe zostały wykonane, jakie leki zostały podane.
• Być łatwo rozpoznawalna – osoba oczekująca powinna być łatwo rozpoznawalna dla zespołu ratownictwa medycznego (np. stać przy bramie głównej, trzymać tabliczkę z napisem „POMOC", nosić kamizelkę odblaskową).
• Mieć telefon komórkowy – osoba oczekująca powinna mieć telefon komórkowy, aby mogła kontaktować się z higienistką i z dyspozytorem.
• Być w stanie komunikować się – osoba oczekująca powinna być w stanie komunikować się z zespołem ratownictwa medycznego, przekazywać informacje, odpowiadać na pytania.

• Brama główna – powinna być otwarta, aby zespół ratownictwa medycznego mógł wjechać na teren szkoły.
• Brama boczna – jeśli brama główna jest niedostępna lub zbyt wąska, powinna być otwarta brama boczna.
• Drzwi wejściowe do budynku – powinny być otwarte, aby zespół ratownictwa medycznego mógł wejść do budynku.
• Drzwi wewnętrzne – drzwi prowadzące do miejsca zdarzenia powinny być otwarte, aby zespół ratownictwa medycznego mógł dotrzeć do poszkodowanego.
• Windy – jeśli miejsce zdarzenia jest na wyższym piętrze, winda powinna być dostępna i sprawna.

• Oświetlenie zewnętrzne – latarnie, reflektory, światła awaryjne powinny być włączone.
• Oświetlenie wewnętrzne – światła na korytarzach, na klatkach schodowych, w salach lekcyjnych powinny być włączone.
• Latarki – osoby oczekujące powinny mieć latarki, aby mogły wskazać drogę do poszkodowanego.
• Odblaski – osoby oczekujące powinny mieć kamizelki odblaskowe, opaski odblaskowe, latarki, aby były widoczne dla zespołu ratownictwa medycznego.

• Wskazać miejsce lądowania – miejsce lądowania powinno być płaskie, twarde, wolne od przeszkód (drzewa, słupy, linie energetyczne, budynki). Miejsce lądowania powinno mieć wymiary minimum 30 x 30 metrów.
• Zabezpieczyć miejsce lądowania – miejsce lądowania powinno być zabezpieczone przed dostępem osób postronnych, przed zwierzętami, przed pojazdami.
• Oznakować miejsce lądowania – miejsce lądowania powinno być oznakowane (np. taśma ostrzegawcza, pachołki, światła awaryjne).
• Wskazać drogę do miejsca lądowania – osoba oczekująca powinna wskazać zespołowi ratownictwa medycznego drogę do miejsca lądowania.

6.8.1.5. Przekazanie poszkodowanego służbom – informacja o stanie, wykonanych czynnościach

• Imię i nazwisko.
• Wiek.
• Klasa/stanowisko.
• Numer PESEL (jeśli dostępny).
• Dane kontaktowe rodziców/opiekunów prawnych (w przypadku ucznia niepełnoletniego).

• Stan świadomości (przytomny, nieprzytomny, splątany, senność).
• Parametry życiowe: tętno, ciśnienie tętnicze (jeśli dostępne), częstość oddechów, saturacja (jeśli dostępny pulsoksymetr), temperatura ciała.
• Opis obrażeń lub objawów.
• Choroby przewlekłe, alergie, przyjmowane leki (jeśli znane).

• Rodzaj zdarzenia (wypadek, zachorowanie, zatrucie, reakcja alergiczna, napad padaczkowy).
• Czas zdarzenia.
• Miejsce zdarzenia.
• Okoliczności zdarzenia – jak doszło do zdarzenia.

• RKO – czas rozpoczęcia, czas trwania, liczba cykli, czy użyto AED, liczba wyładowań.
• Tamowanie krwawienia – metoda, czas.
• Opatrzenie rany – rodzaj opatrunku, użyte materiały.
• Unieruchomienie kończyny – metoda, użyty sprzęt.
• Podanie leków – nazwa, dawka, droga podania, godzina podania.
• Użycie sprzętu medycznego – nazwa sprzętu, czas użycia, wynik.
• Ułożenie poszkodowanego w pozycji bezpiecznej.

• Zalecenia dla zespołu ratownictwa medycznego (np. podejrzenie urazu kręgosłupa, alergia na lateks, cukrzyca typu 1).
• Zalecenia dotyczące transportu (np. transport w pozycji leżącej, transport z unieruchomieniem szyi).
• Zalecenia dotyczące dalszego leczenia (np. konsultacja neurologiczna, konsultacja kardiologiczna).

• Karta zgłoszenia urazu/zachorowania.
• Karta pierwszej pomocy.
• Rejestr wezwań pogotowia.
• Inna dokumentacja medyczna (jeśli dostępna).

• Ustnie – higienistka przekazuje informacje o stanie poszkodowanego, o wykonanych czynnościach ratunkowych, o okolicznościach zdarzenia bezpośrednio ratownikom medycznym.
• Pisemnie – higienistka przekazuje ratownikom medycznym kartę zgłoszenia urazu/zachorowania, kartę pierwszej pomocy, rejestr wezwań pogotowia.
• Elektronicznie – jeśli szkoła posiada system elektronicznej dokumentacji medycznej, higienistka może przekazać dokumentację elektronicznie.

• Przekazanie powinno być kompletne – należy przekazać wszystkie istotne informacje dotyczące stanu poszkodowanego, wykonanych czynności ratunkowych, okoliczności zdarzenia. Nie należy pomijać żadnych informacji, nawet jeśli wydają się nieistotne.
• Przekazanie powinno być dokładne – informacje powinny być precyzyjne, bez błędów, bez przeinaczeń. Nie należy wyolbrzymiać ani minimalizować stanu poszkodowanego.
• Przekazanie powinno być zwięzłe – informacje powinny być przekazane w sposób zwięzły, bez zbędnych informacji, bez dygresji. Ratownicy medyczni mają ograniczony czas i potrzebują konkretnych informacji.
• Przekazanie powinno być spokojne – informacje powinny być przekazane spokojnym tonem, bez krzyku, bez paniki. Ratownicy medyczni muszą zrozumieć informacje, aby podjąć prawidłowe decyzje.
• Przekazanie powinno być udokumentowane – higienistka powinna udokumentować przekazanie poszkodowanego (data, godzina, osoba przyjmująca, przekazane informacje, przekazana dokumentacja).

• Przekazania poszkodowanego – przekazanie informacji o stanie poszkodowanego, o wykonanych czynnościach ratunkowych, o okolicznościach zdarzenia.
• Przekazania dokumentacji – przekazanie karty zgłoszenia urazu/zachorowania, karty pierwszej pomocy, rejestru wezwań pogotowia.
• Współpracy przy transporcie – pomoc przy przenoszeniu poszkodowanego na nosze, przy transporcie do karetki, przy zabezpieczeniu poszkodowanego na czas transportu.
• Kontaktu z rodziną – poinformowanie rodziców/opiekunów prawnych o zdarzeniu, o stanie poszkodowanego, o przewiezieniu do szpitala.
• Dalszej współpracy – utrzymanie kontaktu z zespołem ratownictwa medycznego, dostarczenie dodatkowych informacji, jeśli są potrzebne.

6.8.1.6. Dokumentacja dla służb – karta pierwszej pomocy, dane poszkodowanego

• Potwierdzać stan poszkodowanego w momencie zdarzenia – parametry życiowe, opis obrażeń, objawy.
• Potwierdzać wykonane czynności ratunkowe – RKO, tamowanie krwawienia, opatrzenie rany, podanie leków.
• Potwierdzać okoliczności zdarzenia – rodzaj zdarzenia, czas zdarzenia, miejsce zdarzenia.
• Ułatwiać dalsze leczenie – informacje o chorobach przewlekłych, alergiach, przyjmowanych lekach.
• Chronić higienistkę prawnie – dokumentacja potwierdza, że higienistka udzieliła pomocy, że działała zgodnie z procedurami, że podjęła odpowiednie działania.

• Dane poszkodowanego – imię i nazwisko, wiek, klasa/stanowisko, numer PESEL, dane kontaktowe rodziców/opiekunów prawnych.
• Dane zdarzenia – data i godzina zdarzenia, miejsce zdarzenia, rodzaj zdarzenia, okoliczności zdarzenia.
• Stan poszkodowanego – stan świadomości, parametry życiowe, opis obrażeń lub objawów.
• Wykonane czynności ratunkowe – RKO, tamowanie krwawienia, opatrzenie rany, unieruchomienie kończyny, podanie leków, użycie sprzętu medycznego.
• Podane leki – nazwa, dawka, droga podania, godzina podania.
• Zalecenia – zalecenia dla zespołu ratownictwa medycznego, zalecenia dotyczące transportu, zalecenia dotyczące dalszego leczenia.
• Podpis higienistki – imię i nazwisko, numer prawa wykonywania zawodu (jeśli dotyczy), podpis, data i godzina sporządzenia karty.

• Dane identyfikacyjne – imię i nazwisko, data urodzenia, numer PESEL, adres zamieszkania.
• Dane kontaktowe – numer telefonu poszkodowanego (jeśli dostępny), numer telefonu rodziców/opiekunów prawnych.
• Dane medyczne – choroby przewlekłe, alergie, przyjmowane leki, przebyte operacje, szczepienia.
• Dane dotyczące zdarzenia – rodzaj zdarzenia, czas zdarzenia, miejsce zdarzenia, okoliczności zdarzenia.
• Dane dotyczące wykonanych czynności ratunkowych – RKO, tamowanie krwawienia, opatrzenie rany, podanie leków, użycie sprzętu medycznego.

• W formie papierowej – karta pierwszej pomocy, karta zgłoszenia urazu/zachorowania, rejestr wezwań pogotowia, zaświadczenia lekarskie, wyniki badań. Dokumentacja papierowa powinna być przekazana ratownikom medycznym osobiście, podpisana przez higienistkę, opatrzona datą.
• W formie elektronicznej – jeśli szkoła posiada system elektronicznej dokumentacji medycznej, dokumentacja może być przekazana elektronicznie (e-mail, system teleinformatyczny). Dokumentacja elektroniczna powinna być zabezpieczona hasłem, szyfrowana, przekazana w sposób umożliwiający odczytanie.
• W formie ustnej – jeśli dokumentacja papierowa lub elektroniczna nie jest dostępna, higienistka może przekazać informacje ustnie. Informacje ustne powinny być przekazane w sposób kompletny, dokładny, zwięzły, spokojny.

• Utratą – dokumentacja powinna być przechowywana w sposób zabezpieczony przed kradzieżą, pożarem, zalaniem, uszkodzeniem mechanicznym.
• Zniszczeniem – dokumentacja powinna być zabezpieczona przed zniszczeniem umyślnym lub nieumyślnym.
• Zmianą – dokumentacja powinna być zabezpieczona przed zmianą treści przez osoby nieupoważnione.
• Dostępem osób nieupoważnionych – dokumentacja powinna być przechowywana w zamkniętej szafie, w gabinecie higienistki, zabezpieczonym przed dostępem osób nieupoważnionych.

• Postępowania sądowego – jeśli wobec higienistki jest prowadzone postępowanie sądowe, kopia dokumentacji może być wykorzystana jako dowód.
• Postępowania dyscyplinarnego – jeśli wobec higienistki jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne, kopia dokumentacji może być wykorzystana jako dowód.
• Postępowania ubezpieczeniowego – jeśli poszkodowany lub jego rodzice/opiekunowie prawni zgłaszają roszczenie o odszkodowanie, kopia dokumentacji może być wykorzystana jako dowód.
• Analizy powypadkowej – kopia dokumentacji może być wykorzystana do analizy przyczyn zdarzenia i wdrażania działań zapobiegawczych.
• Raportowania – kopia dokumentacji może być wykorzystana do sporządzenia raportu dla dyrektora szkoły, kuratorium oświaty, Sanepidu, ubezpieczyciela.