5.6. Tworzenie prorodzinnej sieci wsparcia wokół szkoły: 5.6.3. Rola parafii w tworzeniu sieci wsparcia

3. 5.6.3. Rola parafii w tworzeniu sieci wsparcia

Parafia stanowi naturalne środowisko wspólnoty – przestrzeń, w której rodziny spotykają się, formują, wspierają i służą sobie nawzajem. W kontekście edukacji zdrowotnej parafia pełni funkcję integralnego partnera szkoły – współtworząc programy wychowawcze, współorganizując inicjatywy zdrowotne, współfinansując działania profilaktyczne, współtowarzysząc rodzinom w trudnościach. Parafia jest wspólnotą – nie instytucją, nie urzędem, nie biurokracją. Parafia jest wspólnotą – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie.

Profesjonalna higienistka traktuje parafię jako sojusznika – w tworzeniu programów zdrowotnych, w konsultowaniu treści, w organizacji inicjatyw, w finansowaniu działań, w towarzyszeniu rodzinom. Partnerstwo z parafią wzmacnia skuteczność edukacji zdrowotnej – zapewniając zgodność z przekonaniami rodziców, zapewniając wsparcie duchowe, zapewniając zaangażowanie wspólnoty. Partnerstwo z parafią jest fundamentem prorodzinnej sieci wsparcia – wokół szkoły, wokół ucznia, wokół rodziny.

5.6.3.1. Współpraca szkoły z parafią w wychowaniu zdrowotnym dzieci

Zasada fundamentalna: Współpraca szkoły z parafią w wychowaniu zdrowotnym dzieci stanowi fundament prorodzinnej sieci wsparcia – i fundament profesjonalnej praktyki higienistki. Współpraca szkoły z parafią oznacza, że higienistka współtworzy wychowanie zdrowotne – z parafią, z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami. Współtworzenie jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Podstawa teologiczna współpracy:

Parafia jako Kościół Domowy: Parafia jest wspólnotą rodzin – które tworzą Kościół Domowy, pierwszą szkołę wiary, cnót, miłości. Parafia jest wspólnotą – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie.
Parafia jako pierwsza szkoła: Parafia jest pierwszą szkołą – wiary, cnót, miłości, służby. Parafia jest pierwszą szkołą – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie.
Parafia jako wspólnota służby: Parafia jest wspólnotą służby – dla najsłabszych, dla chorych, dla ubogich, dla marginalizowanych. Parafia jest wspólnotą służby – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie.

Formy współpracy:

Współtworzenie programów wychowawczych:

Higienistka współtworzy programy wychowawcze – z parafią, z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami. Programy wychowawcze obejmują: wychowanie zdrowotne, wychowanie moralne, wychowanie duchowe, wychowanie społeczne.
Tryb współtworzenia: Higienistka współtworzy programy wychowawcze – przez spotkania, warsztaty, dyskusje, konsultacje. Współtworzenie jest systematyczne – nie pobieżne, nie wybiórcze, nie ogólnikowe.
Częstotliwość: Higienistka współtworzy programy wychowawcze – co najmniej raz w roku, w terminie określonym przez Radę Pedagogiczną i Radę Duszpasterską. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Współorganizowanie inicjatyw zdrowotnych:

Higienistka współorganizuje inicjatywy zdrowotne – z parafią, z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami. Inicjatywy zdrowotne obejmują: dni zdrowia, festyny, akcje profilaktyczne, konkursy, warsztaty.
Tryb współorganizowania: Higienistka współorganizuje inicjatywy zdrowotne – przez komitety organizacyjne, zespoły robocze, wolontariat. Współorganizowanie jest systematyczne – nie pobieżne, nie wybiórcze, nie ogólnikowe.
Częstotliwość: Higienistka współorganizuje inicjatywy zdrowotne – co najmniej raz na kwartał, w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Współfinansowanie działań profilaktycznych:

Higienistka współfinansuje działania profilaktyczne – z parafią, z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami. Działania profilaktyczne obejmują: programy zdrowotne, inicjatywy zdrowotne, wyposażenie gabinetu, materiały dydaktyczne.
Tryb współfinansowania: Higienistka współfinansuje działania profilaktyczne – przez składki rodziców, dotacje, zbiórki, sponsoring. Współfinansowanie jest systematyczne – nie pobieżne, nie wybiórcze, nie ogólnikowe.
Częstotliwość: Higienistka współfinansuje działania profilaktyczne – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Współtowarzyszenie rodzinom:

Higienistka współtowarzyszy rodzinom – z parafią, z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami. Towarzyszenie rodzinom obejmuje: wsparcie materialne, wsparcie psychologiczne, wsparcie duchowe, wsparcie organizacyjne.
Tryb współtowarzyszenia: Higienistka współtowarzyszy rodzinom – przez spotkania, konsultacje, wizyty domowe, modlitwę. Współtowarzyszenie jest systematyczne – nie pobieżne, nie wybiórcze, nie ogólnikowe.
Częstotliwość: Higienistka współtowarzyszy rodzinom – w razie potrzeby, w terminie określonym przez rodzinę. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady współpracy:

Szacunek: Higienistka szanuje parafię – jej kompetencje, jej decyzje, jej wartości. Szacunek jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Transparentność: Higienistka jest transparentna – w informowaniu o współpracy, w konsultowaniu treści, w współdecydowaniu. Transparentność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Partnerstwo: Higienistka traktuje parafię jako partnera – nie jako klienta, nie jako petenta, nie jako odbiorcę. Partnerstwo jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współodpowiedzialność: Higienistka i parafia są współodpowiedzialni – za zdrowie uczniów, za edukację zdrowotną, za podejmowanie decyzji. Współodpowiedzialność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.6.3.2. Katecheza jako integralna część edukacji zdrowotnej

Zasada fundamentalna: Katecheza jako integralna część edukacji zdrowotnej stanowi fundament prorodzinnej sieci wsparcia – i fundament profesjonalnej praktyki higienistki. Katecheza jako integralna część edukacji zdrowotnej oznacza, że higienistka współtworzy katechezę – z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami. Współtworzenie jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Definicja katechezy: Katecheza oznacza formację integralną osoby – nie tylko przekazywanie wiedzy, ale formowanie życia. Katecheza jest formacją – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie. Katecheza jest formacją – nie tylko wiedzy, ale życia. Katecheza jest formacją – nie tylko umysłu, ale serca. Katecheza jest formacją – nie tylko ciała, ale duszy i ducha.

Katecheza a edukacja zdrowotna:

Wymiar fizyczny:

Katecheza obejmuje wymiar fizyczny – zdrowie ciała, higienę, żywienie, ruch, sen. Wymiar fizyczny jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru fizycznego, przez prelekcje, warsztaty, dyskusje, konsultacje. Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru fizycznego, w terminie określonym przez katechetę.

Wymiar psychiczny:

Katecheza obejmuje wymiar psychiczny – zdrowie psychiczne, emocje, relacje, odporność psychiczną. Wymiar psychiczny jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru psychicznego, przez prelekcje, warsztaty, dyskusje, konsultacje. Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru psychicznego, w terminie określonym przez katechetę.

Wymiar duchowy:

Katecheza obejmuje wymiar duchowy – zdrowie duchowe, modlitwę, sakramenty, wiarę, nadzieję, miłość. Wymiar duchowy jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru duchowego, przez prelekcje, warsztaty, dyskusje, konsultacje. Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru duchowego, w terminie określonym przez katechetę.

Wymiar społeczny:

Katecheza obejmuje wymiar społeczny – zdrowie relacyjne, wspólnotę, solidarność, służbę. Wymiar społeczny jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru społecznego, przez prelekcje, warsztaty, dyskusje, konsultacje. Higienistka współtworzy katechezę – w zakresie wymiaru społecznego, w terminie określonym przez katechetę.

Formy katechezy:

Katecheza szkolna:

Katecheza szkolna oznacza katechezę – prowadzoną w szkole, w terminie określonym przez plan lekcji. Katecheza szkolna obejmuje: lekcje religii, spotkania formacyjne, rekolekcje, pielgrzymki.
Tryb organizacji: Higienistka współorganizuje katechezę szkolną – z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami, w terminie określonym przez plan lekcji. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Katecheza szkolna odbywa się zgodnie z planem lekcji – w terminie określonym przez plan lekcji. Częstotliwość jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Katecheza parafialna:

Katecheza parafialna oznacza katechezę – prowadzoną w parafii, w terminie określonym przez parafię. Katecheza parafialna obejmuje: przygotowanie do sakramentów, spotkania formacyjne, rekolekcje, pielgrzymki.
Tryb organizacji: Higienistka współorganizuje katechezę parafialną – z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami, w terminie określonym przez parafię. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Katecheza parafialna odbywa się zgodnie z planem parafii – w terminie określonym przez parafię. Częstotliwość jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Katecheza rodzinna:

Katecheza rodzinna oznacza katechezę – prowadzoną w rodzinie, w terminie określonym przez rodzinę. Katecheza rodzinna obejmuje: modlitwę rodzinną, czytanie Pisma Świętego, rozmowy o wierze, świadectwo życia.
Tryb organizacji: Higienistka współorganizuje katechezę rodzinną – z rodzicami, z katechetami, z duszpasterzami, w terminie określonym przez rodzinę. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Katecheza rodzinna odbywa się zgodnie z planem rodziny – w terminie określonym przez rodzinę. Częstotliwość jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady katechezy:

Integralność: Katecheza jest integralna – obejmuje wymiar fizyczny, psychiczny, duchowy, społeczny. Integralność jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Formacja: Katecheza jest formacją – nie tylko przekazywaniem wiedzy, ale formowaniem życia. Formacja jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współpraca: Katecheza jest współpracą – z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami, z higienistką. Współpraca jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współodpowiedzialność: Katecheza jest współodpowiedzialnością – z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami, z higienistką. Współodpowiedzialność jest fundamentem katechezy – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.6.3.3. Duszpasterstwo rodzin, poradnie rodzinne, grupy wsparcia przy parafii

Zasada fundamentalna: Duszpasterstwo rodzin, poradnie rodzinne, grupy wsparcia przy parafii stanowią fundament prorodzinnej sieci wsparcia – i fundament profesjonalnej praktyki higienistki. Duszpasterstwo rodzin, poradnie rodzinne, grupy wsparcia przy parafii oznaczają, że higienistka współtworzy duszpasterstwo – z duszpasterzami, z katechetami, z rodzicami. Współtworzenie jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Duszpasterstwo rodzin:

Definicja duszpasterstwa rodzin: Duszpasterstwo rodzin oznacza troskę duszpasterską – o rodziny, o małżeństwa, o dzieci, o młodzież. Duszpasterstwo rodzin jest troską – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie. Duszpasterstwo rodzin jest troską – nie tylko duchową, ale i materialną, psychologiczną, organizacyjną.

Formy duszpasterstwa rodzin:

Spotkania formacyjne: Duszpasterstwo rodzin obejmuje spotkania formacyjne – dla małżeństw, dla rodziców, dla dzieci, dla młodzieży. Spotkania formacyjne są fundamentem duszpasterstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Rekolekcje: Duszpasterstwo rodzin obejmuje rekolekcje – dla małżeństw, dla rodziców, dla dzieci, dla młodzieży. Rekolekcje są fundamentem duszpasterstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Pielgrzymki: Duszpasterstwo rodzin obejmuje pielgrzymki – dla małżeństw, dla rodziców, dla dzieci, dla młodzieży. Pielgrzymki są fundamentem duszpasterstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Modlitwa: Duszpasterstwo rodzin obejmuje modlitwę – za małżeństwa, za rodziców, za dzieci, za młodzież. Modlitwa jest fundamentem duszpasterstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Poradnie rodzinne:

Definicja poradni rodzinnych: Poradnie rodzinne oznaczają miejsca – w których rodziny otrzymują wsparcie, poradę, towarzyszenie. Poradnie rodzinne są miejscami – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie. Poradnie rodzinne są miejscami – nie tylko duchowego, ale i materialnego, psychologicznego, organizacyjnego wsparcia.

Formy poradni rodzinnych:

Poradnictwo małżeńskie: Poradnie rodzinne obejmują poradnictwo małżeńskie – dla małżeństw w trudnościach, w kryzysach, w procesie zmiany. Poradnictwo małżeńskie jest fundamentem poradni – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Poradnictwo rodzinne: Poradnie rodzinne obejmują poradnictwo rodzinne – dla rodzin w trudnościach, w kryzysach, w procesie zmiany. Poradnictwo rodzinne jest fundamentem poradni – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Poradnictwo wychowawcze: Poradnie rodzinne obejmują poradnictwo wychowawcze – dla rodziców w trudnościach wychowawczych, w kryzysach, w procesie zmiany. Poradnictwo wychowawcze jest fundamentem poradni – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Poradnictwo duchowe: Poradnie rodzinne obejmują poradnictwo duchowe – dla rodzin w trudnościach duchowych, w kryzysach, w procesie zmiany. Poradnictwo duchowe jest fundamentem poradni – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Grupy wsparcia przy parafii:

Definicja grup wsparcia przy parafii: Grupy wsparcia przy parafii oznaczają wspólnoty – w których rodziny spotykają się, dzielą się trudnościami, szukają rozwiązań, wspierają się nawzajem, formują się w wierze i w cnocie. Grupy wsparcia przy parafii są wspólnotami – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie.

Formy grup wsparcia przy parafii:

Grupy małżeńskie: Grupy wsparcia przy parafii obejmują grupy małżeńskie – w których małżeństwa spotykają się, dzielą się trudnościami, szukają rozwiązań, wspierają się nawzajem. Grupy małżeńskie są fundamentem grup wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Grupy rodziców: Grupy wsparcia przy parafii obejmują grupy rodziców – w których rodzice spotykają się, dzielą się trudnościami, szukają rozwiązań, wspierają się nawzajem. Grupy rodziców są fundamentem grup wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Grupy młodzieżowe: Grupy wsparcia przy parafii obejmują grupy młodzieżowe – w których młodzież spotyka się, dzieli się trudnościami, szuka rozwiązań, wspiera się nawzajem. Grupy młodzieżowe są fundamentem grup wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Grupy modlitewne: Grupy wsparcia przy parafii obejmują grupy modlitewne – w których rodziny modlą się razem, dzielą się trudnościami, szukają rozwiązań, wspierają się nawzajem. Grupy modlitewne są fundamentem grup wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady duszpasterstwa rodzin, poradni rodzinnych, grup wsparcia:

Dobrowolność: Duszpasterstwo rodzin, poradnie rodzinne, grupy wsparcia są dobrowolne – w zakresie uczestnictwa, w zakresie częstotliwości, w zakresie formy. Dobrowolność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Poufność: Duszpasterstwo rodzin, poradnie rodzinne, grupy wsparcia są poufne – w zakresie treści spotkań, w zakresie danych uczestników, w zakresie trudności. Poufność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Szacunek: Duszpasterstwo rodzin, poradnie rodzinne, grupy wsparcia są szanowne – w zakresie opinii uczestników, w zakresie decyzji uczestników, w zakresie wartości uczestników. Szacunek jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współodpowiedzialność: Duszpasterstwo rodzin, poradnie rodzinne, grupy wsparcia są współodpowiedzialne – w zakresie organizacji, w zakresie finansowania, w zakresie ewaluacji. Współodpowiedzialność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.6.3.4. Wspólne inicjatywy: dni zdrowia, rekolekcje, pielgrzymki, festyny

Zasada fundamentalna: Wspólne inicjatywy stanowią fundament prorodzinnej sieci wsparcia – i fundament profesjonalnej praktyki higienistki. Wspólne inicjatywy oznaczają, że higienistka współorganizuje inicjatywy – z parafią, z katechetami, z duszpasterzami, z rodzicami. Współorganizowanie jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Dni zdrowia:

Dni zdrowia oznaczają inicjatywy – organizowane przez higienistkę, parafię, katechetów, duszpasterzy, rodziców. Dni zdrowia obejmują: prelekcje, warsztaty, pokazy, degustacje, konkursy.
Tryb organizacji: Higienistka współorganizuje dni zdrowia – z parafią, w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Dni zdrowia odbywają się co najmniej raz w roku – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Rekolekcje:

Rekolekcje oznaczają inicjatywy – organizowane przez higienistkę, parafię, katechetów, duszpasterzy, rodziców. Rekolekcje obejmują: prelekcje, warsztaty, dyskusje, konsultacje, modlitwę, sakramenty.
Tryb organizacji: Higienistka współorganizuje rekolekcje – z parafią, w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Rekolekcje odbywają się co najmniej raz w roku – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Pielgrzymki:

Pielgrzymki oznaczają inicjatywy – organizowane przez higienistkę, parafię, katechetów, duszpasterzy, rodziców. Pielgrzymki obejmują: modlitwę, sakramenty, prelekcje, warsztaty, dyskusje, konsultacje.
Tryb organizacji: Higienistka współorganizuje pielgrzymki – z parafią, w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Pielgrzymki odbywają się co najmniej raz w roku – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Festyny:

Festyny oznaczają inicjatywy – organizowane przez higienistkę, parafię, katechetów, duszpasterzy, rodziców. Festyny obejmują: gry, zabawy, warsztaty, degustacje, koncerty, zbiórki.
Tryb organizacji: Higienistka współorganizuje festyny – z parafią, w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Festyny odbywają się co najmniej raz w roku – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady organizacji wspólnych inicjatyw:

Współodpowiedzialność: Wspólne inicjatywy są współodpowiedzialne – w zakresie organizacji, w zakresie finansowania, w zakresie ewaluacji. Współodpowiedzialność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Transparentność: Wspólne inicjatywy są transparentne – dostępne dla rodziców, dla dyrekcji, dla kuratorium. Transparentność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Wdzięczność: Wspólne inicjatywy są wdzięczne – w zakresie podziękowań, w zakresie uznania, w zakresie docenienia. Wdzięczność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.6.3.5. Wsparcie materialne i duchowe dla rodzin w potrzebie

Zasada fundamentalna: Wsparcie materialne i duchowe dla rodzin w potrzebie stanowi fundament prorodzinnej sieci wsparcia – i fundament profesjonalnej praktyki higienistki. Wsparcie materialne i duchowe dla rodzin w potrzebie oznacza, że higienistka współtworzy wsparcie – z parafią, z Caritas, z organizacjami prorodzinnymi, z ośrodkami pomocy społecznej. Współtworzenie jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Wsparcie materialne:

Formy wsparcia materialnego:

Pomoc żywnościowa: Wsparcie materialne obejmuje pomoc żywnościową – dla rodzin w potrzebie, dla rodzin ubogich, dla rodzin w kryzysie. Pomoc żywnościowa jest fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Pomoc odzieżowa: Wsparcie materialne obejmuje pomoc odzieżową – dla rodzin w potrzebie, dla rodzin ubogich, dla rodzin w kryzysie. Pomoc odzieżowa jest fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Pomoc finansowa: Wsparcie materialne obejmuje pomoc finansową – dla rodzin w potrzebie, dla rodzin ubogich, dla rodzin w kryzysie. Pomoc finansowa jest fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Pomoc rzeczowa: Wsparcie materialne obejmuje pomoc rzeczową – dla rodzin w potrzebie, dla rodzin ubogich, dla rodzin w kryzysie. Pomoc rzeczowa jest fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Tryb organizacji wsparcia materialnego:

Higienistka współorganizuje wsparcie materialne – z parafią, z Caritas, z organizacjami prorodzinnymi, z ośrodkami pomocy społecznej, w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Wsparcie materialne odbywa się w razie potrzeby – w terminie określonym przez rodzinę. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Wsparcie duchowe:

Formy wsparcia duchowego:

Modlitwa: Wsparcie duchowe obejmuje modlitwę – za rodziny w potrzebie, za rodziny ubogie, za rodziny w kryzysie. Modlitwa jest fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Sakramenty: Wsparcie duchowe obejmuje sakramenty – dla rodzin w potrzebie, dla rodzin ubogich, dla rodzin w kryzysie. Sakramenty są fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Towarzyszenie: Wsparcie duchowe obejmuje towarzyszenie – rodzinom w potrzebie, rodzinom ubogim, rodzinom w kryzysie. Towarzyszenie jest fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Kierownictwo duchowe: Wsparcie duchowe obejmuje kierownictwo duchowe – dla rodzin w potrzebie, dla rodzin ubogich, dla rodzin w kryzysie. Kierownictwo duchowe jest fundamentem wsparcia – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Tryb organizacji wsparcia duchowego:

Higienistka współorganizuje wsparcie duchowe – z parafią, z duszpasterzami, z katechetami, z rodzicami, w terminie określonym przez Radę Duszpasterską. Organizacja jest systematyczna – nie pobieżna, nie wybiórcza, nie ogólnikowa.
Częstotliwość: Wsparcie duchowe odbywa się w razie potrzeby – w terminie określonym przez rodzinę. Częstotliwość jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady organizacji wsparcia:

Dobrowolność: Wsparcie materialne i duchowe jest dobrowolne – w zakresie uczestnictwa, w zakresie częstotliwości, w zakresie formy. Dobrowolność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Poufność: Wsparcie materialne i duchowe jest poufne – w zakresie treści spotkań, w zakresie danych uczestników, w zakresie trudności. Poufność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Szacunek: Wsparcie materialne i duchowe jest szanowne – w zakresie opinii uczestników, w zakresie decyzji uczestników, w zakresie wartości uczestników. Szacunek jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współodpowiedzialność: Wsparcie materialne i duchowe jest współodpowiedzialne – w zakresie organizacji, w zakresie finansowania, w zakresie ewaluacji. Współodpowiedzialność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.6.3.6. Rola księdza proboszcza jako autorytetu moralnego w społeczności lokalnej

Zasada fundamentalna: Rola księdza proboszcza jako autorytetu moralnego w społeczności lokalnej stanowi fundament prorodzinnej sieci wsparcia – i fundament profesjonalnej praktyki higienistki. Rola księdza proboszcza jako autorytetu moralnego oznacza, że higienistka współtworzy autorytet – z księdzem proboszczem, z duszpasterzami, z katechetami, z rodzicami. Współtworzenie jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Definicja autorytetu moralnego: Autorytet moralny oznacza, że ksiądz proboszcz jest autorytetem – w społeczności lokalnej, w parafii, w rodzinach. Autorytet moralny jest autorytetem – w pełnym wymiarze, w pełnym zakresie, w pełnym zakresie. Autorytet moralny jest autorytetem – nie tylko duchowym, ale i moralnym, społecznym, kulturowym.

Formy autorytetu moralnego:

Autorytet duchowy:

Ksiądz proboszcz jest autorytetem duchowym – w społeczności lokalnej, w parafii, w rodzinach. Autorytet duchowy jest fundamentem autorytetu – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy autorytet duchowy – z księdzem proboszczem, przez spotkania, konsultacje, modlitwę, sakramenty. Higienistka współtworzy autorytet duchowy – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską.

Autorytet moralny:

Ksiądz proboszcz jest autorytetem moralnym – w społeczności lokalnej, w parafii, w rodzinach. Autorytet moralny jest fundamentem autorytetu – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy autorytet moralny – z księdzem proboszczem, przez spotkania, konsultacje, dyskusje, warsztaty. Higienistka współtworzy autorytet moralny – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską.

Autorytet społeczny:

Ksiądz proboszcz jest autorytetem społecznym – w społeczności lokalnej, w parafii, w rodzinach. Autorytet społeczny jest fundamentem autorytetu – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy autorytet społeczny – z księdzem proboszczem, przez spotkania, konsultacje, dyskusje, warsztaty. Higienistka współtworzy autorytet społeczny – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską.

Autorytet kulturowy:

Ksiądz proboszcz jest autorytetem kulturowym – w społeczności lokalnej, w parafii, w rodzinach. Autorytet kulturowy jest fundamentem autorytetu – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka współtworzy autorytet kulturowy – z księdzem proboszczem, przez spotkania, konsultacje, dyskusje, warsztaty. Higienistka współtworzy autorytet kulturowy – w terminie określonym przez Radę Duszpasterską.

Zasady współpracy z księdzem proboszczem:

Szacunek: Higienistka szanuje księdza proboszcza – jego kompetencje, jego decyzje, jego wartości. Szacunek jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Transparentność: Higienistka jest transparentna – w informowaniu o współpracy, w konsultowaniu treści, w współdecydowaniu. Transparentność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Partnerstwo: Higienistka traktuje księdza proboszcza jako partnera – nie jako klienta, nie jako petenta, nie jako odbiorcę. Partnerstwo jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współodpowiedzialność: Higienistka i ksiądz proboszcz są współodpowiedzialni – za zdrowie uczniów, za edukację zdrowotną, za podejmowanie decyzji. Współodpowiedzialność jest fundamentem partnerstwa – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Modlitwa higienistki o współpracę z parafią:

"Panie, daj mi mądrość – abym współpracowała z parafią w duchu partnerstwa. Daj mi miłość – abym współpracowała z miłością, nie z lękiem. Daj mi sprawiedliwość – abym współpracowała sprawiedliwie, nie z uprzedzeniem. Daj mi solidarność – abym współpracowała solidarnie, nie z obojętnością. Daj mi troskę – abym troszczyła się o najsłabszych, o chorych, o ubogich, o marginalizowanych. Maryjo, Matko Kościoła – módl się za mną. Św. Józefie, Opiekunie – strzeż mnie. Św. Janie Bosko, Patronie Wychowawców – ucz mnie troski. Amen."