Ajurweda

Świadoma zgoda pacjenta (Informed Consent) nie jest jedynie formalnością prawną ani biurokratycznym wymogiem – jest najgłębszym wyrazem poszanowania godności osoby ludzkiej, jej niezbywalnego prawa do samostanowienia i wolności sumienia. W świetle prawa naturalnego, każdy człowiek jest suwerenem własnego ciała, które jest darem Stwórcy i świątynią Ducha Świętego. Żaden terapeuta, lekarz, autorytet duchowy ani instytucja nie ma prawa dysponować ciałem pacjenta bez jego pełnej, świadomej i dobrowolnej zgody. W świetle prawa Bożego, wolna wola jest najcenniejszym darem, jaki Bóg dał człowiekowi – naruszenie tej wolności poprzez manipulację, zatajenie informacji, wywieranie presji lub wykorzystanie zależności jest grzechem przeciwko godności osoby i prawu naturalnemu. W świetle praw człowieka, prawo do informacji i świadomej zgody jest zagwarantowane w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (art. 3 – prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osoby), w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (art. 8 – prawo do poszanowania życia prywatnego i cielesnego), w Konwencji o Prawach Człowieka i Biomedycynie (Konwencja z Oviedo, art. 5 – zasada świadomej zgody) oraz w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 47 – prawo do ochrony życia prywatnego i rodzinnego, art. 68 – prawo do ochrony zdrowia).

W kontekście Panchakarmy – terapii inwazyjnej, obciążającej, wielodniowej i angażującej wszystkie układy fizjologiczne – świadoma zgoda nabiera szczególnego znaczenia. Pacjent musi rozumieć nie tylko to, co będzie robione z jego ciałem, ale również dlaczego, jak długo, z jakim ryzykiem i z jakimi konsekwencjami dla jego codziennego życia, pracy, rodziny i stanu emocjonalnego. Bez tej wiedzy zgoda jest nieważna, a terapia – nawet jeśli fizycznie bezpieczna – staje się aktem przemocy wobec wolności osoby.