5.5. Edukacja zdrowotna w duchu katolickiej nauki społecznej: 5.5.1. Zasady katolickiej nauki społecznej w edukacji zdrowotnej

1. 5.5.1. Zasady katolickiej nauki społecznej w edukacji zdrowotnej

Katolicka nauka społeczna stanowi spójny system zasad etycznych, wypracowany na przestrzeni wieków w oparciu o Objawienie, prawo naturalne i refleksję teologiczną. W kontekście edukacji zdrowotnej zasady te wyznaczają ramy etyczne, w których higienistka szkolna podejmuje decyzje, przekazuje wiedzę, interweniuje w kryzysach i współpracuje z rodziną. Zasady te stanowią fundament – na którym buduje się cała praktyka edukacji zdrowotnej, od przekazywania wiedzy po interwencję kryzysową.

Katolicka nauka społeczna nie jest "ideologią" – jest refleksją nad prawdą o człowieku, nad jego godnością, nad jego powołaniem, nad jego miejscem we wspólnocie. Zasady katolickiej nauki społecznej są uniwersalne – obowiązują każdego człowieka, w każdym czasie, w każdym miejscu. Są one zakorzenione w prawie naturalnym – dostępnym każdemu człowiekowi przez rozum – i w Objawieniu – dostępnym przez wiarę.

5.5.1.1. Godność osoby ludzkiej jako fundament – każda osoba jest podmiotem, nie przedmiotem

Definicja godności osoby ludzkiej: Godność osoby ludzkiej stanowi fundament katolickiej nauki społecznej – i fundament edukacji zdrowotnej. Godność osoby ludzkiej oznacza, że każda osoba jest podmiotem – nie przedmiotem. Każda osoba jest celem – nie środkiem. Każda osoba jest wartością samą w sobie – nie narzędziem do osiągnięcia celu.

Podstawa teologiczna: Godność osoby ludzkiej wynika z faktu stworzenia na obraz i podobieństwo Boże (Rdz 1,26-27). Każda osoba jest stworzona przez Boga – z miłości, z mądrością, z celem. Każda osoba jest odkupiona przez Chrystusa – przez Jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie. Każda osoba jest powołana do komunii z Bogiem – do życia wiecznego.
Podstawa filozoficzna: Godność osoby ludzkiej wynika z faktu posiadania rozumu i wolnej woli. Każda osoba jest zdolna do poznania prawdy – i do wyboru dobra. Każda osoba jest zdolna do miłości – i do służby. Każda osoba jest zdolna do transcendencji – do przekroczenia siebie, do otwarcia na Boga.
Podstawa prawna: Godność osoby ludzkiej jest chroniona przez prawo – przez Konstytucję RP (art. 30: "Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela"), przez Konwencję o Prawach Dziecka, przez Europejską Konwencję Praw Człowieka.

Zastosowanie w edukacji zdrowotnej:

Uczeń jako podmiot:

Uczeń jest podmiotem edukacji zdrowotnej – nie przedmiotem. Uczeń jest celem – nie środkiem. Uczeń jest wartością samą w sobie – nie narzędziem do osiągnięcia celu.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje ucznia jako podmiot – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka traktuje ucznia jako cel – działa dla dobra ucznia, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu. Higienistka traktuje ucznia jako wartość – szanuje godność ucznia, niezależnie od jego zachowania, stanu zdrowia, pochodzenia.

Rodzic jako podmiot:

Rodzic jest podmiotem edukacji zdrowotnej – nie przedmiotem. Rodzic jest celem – nie środkiem. Rodzic jest wartością samą w sobie – nie narzędziem do osiągnięcia celu.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje rodzica jako podmiot – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka traktuje rodzica jako cel – działa dla dobra rodzica, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu. Higienistka traktuje rodzica jako wartość – szanuje godność rodzica, niezależnie od jego zachowania, stanu zdrowia, pochodzenia.

Higienistka jako podmiot:

Higienistka jest podmiotem edukacji zdrowotnej – nie przedmiotem. Higienistka jest celem – nie środkiem. Higienistka jest wartością samą w sobie – nie narzędziem do osiągnięcia celu.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje siebie jako podmiot – dba o własne zdrowie, o własne granice, o własną godność. Higienistka traktuje siebie jako cel – działa dla własnego dobra, nie dla wygody innych, nie dla interesu innych. Higienistka traktuje siebie jako wartość – szanuje własną godność, niezależnie od zachowania innych, od stanu zdrowia, od pochodzenia.

Zasady realizacji godności osoby ludzkiej:

Szacunek: Higienistka szanuje godność każdej osoby – ucznia, rodzica, kolegi, przełożonego. Szacunek jest fundamentem godności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Podmiotowość: Higienistka traktuje każdą osobę jako podmiot – informuje, konsultuje, współdecyduje. Podmiotowość jest fundamentem godności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Wartość: Higienistka traktuje każdą osobę jako wartość – szanuje godność, niezależnie od zachowania, stanu zdrowia, pochodzenia. Wartość jest fundamentem godności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.5.1.2. Dobre wspólne – zdrowie jako wartość społeczna, nie tylko indywidualna

Definicja dobra wspólnego: Dobre wspólne stanowi fundament katolickiej nauki społecznej – i fundament edukacji zdrowotnej. Dobre wspólne oznacza, że zdrowie jest wartością społeczną – nie tylko indywidualną. Zdrowie jest dobrem wspólnym – nie tylko dobrem indywidualnym. Zdrowie jest wartością społeczną – nie tylko wartością indywidualną.

Podstawa teologiczna: Dobre wspólne wynika z faktu stworzenia na obraz i podobieństwo Boże – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Każda osoba jest stworzona do wspólnoty – do bycia z innymi, do służenia innym, do kochania innych.
Podstawa filozoficzna: Dobre wspólne wynika z faktu posiadania rozumu i wolnej woli – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Każda osoba jest zdolna do poznania prawdy – i do wyboru dobra wspólnego. Każda osoba jest zdolna do miłości – i do służby dobru wspólnemu.
Podstawa prawna: Dobre wspólne jest chronione przez prawo – przez Konstytucję RP (art. 1: "Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli"), przez Konwencję o Prawach Dziecka, przez Europejską Konwencję Praw Człowieka.

Zastosowanie w edukacji zdrowotnej:

Zdrowie jako dobro wspólne:

Zdrowie jest dobrem wspólnym – nie tylko dobrem indywidualnym. Zdrowie jest wartością społeczną – nie tylko wartością indywidualną. Zdrowie jest wartością społeczną – nie tylko wartością indywidualną.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje zdrowie jako dobro wspólne – działa dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Higienistka traktuje zdrowie jako wartość społeczną – działa dla dobra społecznego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Higienistka traktuje zdrowie jako wartość społeczną – działa dla dobra społecznego, nie tylko dla dobra indywidualnego.

Formy realizacji dobra wspólnego:

Profilaktyka: Higienistka prowadzi profilaktykę – dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Profilaktyka jest fundamentem dobra wspólnego – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Edukacja: Higienistka prowadzi edukację – dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Edukacja jest fundamentem dobra wspólnego – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Interwencja: Higienistka prowadzi interwencję – dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Interwencja jest fundamentem dobra wspólnego – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współpraca: Higienistka współpracuje – dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Współpraca jest fundamentem dobra wspólnego – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady realizacji dobra wspólnego:

Solidarność: Higienistka działa solidarnie – dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Solidarność jest fundamentem dobra wspólnego – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Sprawiedliwość: Higienistka działa sprawiedliwie – dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Sprawiedliwość jest fundamentem dobra wspólnego – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Miłość: Higienistka działa z miłością – dla dobra wspólnego, nie tylko dla dobra indywidualnego. Miłość jest fundamentem dobra wspólnego – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.5.1.3. Subsidiarność – prymat rodziny, pomocnicza rola szkoły i państwa

Definicja zasady subsydiarności: Zasada subsydiarności stanowi fundament katolickiej nauki społecznej – i fundament edukacji zdrowotnej. Zasada subsydiarności oznacza, że rodzina jest pierwszym i najważniejszym wychowawcą dziecka – szkoła i państwo pełnią rolę pomocniczą. Rodzina jest podmiotem – szkoła i państwo są pomocnikami. Rodzina jest celem – szkoła i państwo są środkami.

Podstawa teologiczna: Zasada subsydiarności wynika z faktu stworzenia rodziny jako pierwszej wspólnoty – jako Kościoła Domowego, jako pierwszej szkoły wiary, cnót, miłości. Rodzina jest pierwsza – szkoła i państwo są pomocnikami.
Podstawa filozoficzna: Zasada subsydiarności wynika z faktu posiadania rozumu i wolnej woli – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Rodzina jest pierwsza – szkoła i państwo są pomocnikami.
Podstawa prawna: Zasada subsydiarności jest chroniona przez prawo – przez Konstytucję RP (art. 48: "Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami"), przez Konwencję o Prawach Dziecka, przez Europejską Konwencję Praw Człowieka.

Zastosowanie w edukacji zdrowotnej:

Prymat rodziny:

Rodzina jest pierwszym i najważniejszym wychowawcą dziecka – w sprawach zdrowotnych, moralnych, duchowych. Rodzina jest podmiotem – szkoła i państwo są pomocnikami. Rodzina jest celem – szkoła i państwo są środkami.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje rodzinę jako podmiot – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka traktuje rodzinę jako cel – działa dla dobra rodziny, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu. Higienistka traktuje rodzinę jako wartość – szanuje godność rodziny, niezależnie od jej zachowania, stanu zdrowia, pochodzenia.

Pomocnicza rola szkoły:

Szkoła pełni rolę pomocniczą – w sprawach zdrowotnych, moralnych, duchowych. Szkoła jest pomocnikiem – nie podmiotem. Szkoła jest środkiem – nie celem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje szkołę jako pomocnika – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka traktuje szkołę jako środek – działa dla dobra rodziny, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu. Higienistka traktuje szkołę jako wartość – szanuje godność szkoły, niezależnie od jej zachowania, stanu zdrowia, pochodzenia.

Pomocnicza rola państwa:

Państwo pełni rolę pomocniczą – w sprawach zdrowotnych, moralnych, duchowych. Państwo jest pomocnikiem – nie podmiotem. Państwo jest środkiem – nie celem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje państwo jako pomocnika – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka traktuje państwo jako środek – działa dla dobra rodziny, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu. Higienistka traktuje państwo jako wartość – szanuje godność państwa, niezależnie od jej zachowania, stanu zdrowia, pochodzenia.

Zasady realizacji subsydiarności:

Prymat rodziny: Higienistka traktuje rodzinę jako podmiot – informuje, konsultuje, współdecyduje. Prymat rodziny jest fundamentem subsydiarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Pomocniczość szkoły: Higienistka traktuje szkołę jako pomocnika – informuje, konsultuje, współdecyduje. Pomocniczość szkoły jest fundamentem subsydiarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Pomocniczość państwa: Higienistka traktuje państwo jako pomocnika – informuje, konsultuje, współdecyduje. Pomocniczość państwa jest fundamentem subsydiarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.5.1.4. Solidarność – troska o najsłabszych, chorych, ubogich, marginalizowanych

Definicja zasady solidarności: Zasada solidarności stanowi fundament katolickiej nauki społecznej – i fundament edukacji zdrowotnej. Zasada solidarności oznacza, że każda osoba jest odpowiedzialna za dobro innych – szczególnie za dobro najsłabszych, chorych, ubogich, marginalizowanych. Solidarność jest fundamentem wspólnoty – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Podstawa teologiczna: Zasada solidarności wynika z faktu stworzenia na obraz i podobieństwo Boże – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Każda osoba jest stworzona do wspólnoty – do bycia z innymi, do służenia innym, do kochania innych. "Jeden drugiego brzemiona noście" (Ga 6,2).
Podstawa filozoficzna: Zasada solidarności wynika z faktu posiadania rozumu i wolnej woli – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Każda osoba jest zdolna do poznania prawdy – i do wyboru dobra wspólnego. Każda osoba jest zdolna do miłości – i do służby dobru wspólnemu.
Podstawa prawna: Zasada solidarności jest chroniona przez prawo – przez Konstytucję RP (art. 1: "Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli"), przez Konwencję o Prawach Dziecka, przez Europejską Konwencję Praw Człowieka.

Zastosowanie w edukacji zdrowotnej:

Troska o najsłabszych:

Higienistka troszczy się o najsłabszych – o dzieci z niepełnosprawnościami, o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji, o dzieci z problemami zdrowotnymi. Troska o najsłabszych jest fundamentem solidarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka identyfikuje najsłabszych – obserwuje, dokumentuje, kieruje. Higienistka troszczy się o najsłabszych – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka troszczy się o najsłabszych – działa dla dobra najsłabszych, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu.

Troska o chorych:

Higienistka troszczy się o chorych – o dzieci z chorobami przewlekłymi, o dzieci z niepełnosprawnościami, o dzieci z problemami zdrowotnymi. Troska o chorych jest fundamentem solidarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka identyfikuje chorych – obserwuje, dokumentuje, kieruje. Higienistka troszczy się o chorych – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka troszczy się o chorych – działa dla dobra chorych, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu.

Troska o ubogich:

Higienistka troszczy się o ubogich – o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji, o dzieci z rodzin ubogich, o dzieci z rodzin marginalizowanych. Troska o ubogich jest fundamentem solidarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka identyfikuje ubogich – obserwuje, dokumentuje, kieruje. Higienistka troszczy się o ubogich – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka troszczy się o ubogich – działa dla dobra ubogich, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu.

Zasady realizacji solidarności:

Troska: Higienistka troszczy się – o najsłabszych, o chorych, o ubogich, o marginalizowanych. Troska jest fundamentem solidarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Sprawiedliwość: Higienistka działa sprawiedliwie – dla dobra najsłabszych, dla dobra chorych, dla dobra ubogich, dla dobra marginalizowanych. Sprawiedliwość jest fundamentem solidarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Miłość: Higienistka działa z miłością – dla dobra najsłabszych, dla dobra chorych, dla dobra ubogich, dla dobra marginalizowanych. Miłość jest fundamentem solidarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.5.1.5. Powszechne przeznaczenie dóbr – dostęp do opieki zdrowotnej jako prawo

Definicja zasady powszechnego przeznaczenia dóbr: Zasada powszechnego przeznaczenia dóbr stanowi fundament katolickiej nauki społecznej – i fundament edukacji zdrowotnej. Zasada powszechnego przeznaczenia dóbr oznacza, że dobra ziemskie są przeznaczone dla wszystkich – nie tylko dla wybranych. Dostęp do opieki zdrowotnej jest prawem – nie przywilejem. Dostęp do opieki zdrowotnej jest prawem – nie luksusem.

Podstawa teologiczna: Zasada powszechnego przeznaczenia dóbr wynika z faktu stworzenia na obraz i podobieństwo Boże – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Dobra ziemskie są przeznaczone dla wszystkich – nie tylko dla wybranych. "Ziemia i wszystko, co ją napełnia, należy do Pana" (Ps 24,1).
Podstawa filozoficzna: Zasada powszechnego przeznaczenia dóbr wynika z faktu posiadania rozumu i wolnej woli – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Dobra ziemskie są przeznaczone dla wszystkich – nie tylko dla wybranych.
Podstawa prawna: Zasada powszechnego przeznaczenia dóbr jest chroniona przez prawo – przez Konstytucję RP (art. 68: "Każdy ma prawo do ochrony zdrowia"), przez Konwencję o Prawach Dziecka, przez Europejską Konwencję Praw Człowieka.

Zastosowanie w edukacji zdrowotnej:

Dostęp do opieki zdrowotnej jako prawo:

Dostęp do opieki zdrowotnej jest prawem – nie przywilejem. Dostęp do opieki zdrowotnej jest prawem – nie luksusem. Dostęp do opieki zdrowotnej jest prawem – nie opcją.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka traktuje dostęp do opieki zdrowotnej jako prawo – informuje, konsultuje, kieruje. Higienistka traktuje dostęp do opieki zdrowotnej jako prawo – działa dla dobra ucznia, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu. Higienistka traktuje dostęp do opieki zdrowotnej jako prawo – szanuje godność ucznia, niezależnie od jego zachowania, stanu zdrowia, pochodzenia.

Formy realizacji powszechnego przeznaczenia dóbr:

Dostępność: Higienistka zapewnia dostępność – do opieki zdrowotnej, do edukacji zdrowotnej, do profilaktyki. Dostępność jest fundamentem powszechnego przeznaczenia dóbr – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Równość: Higienistka zapewnia równość – w dostępie do opieki zdrowotnej, w dostępie do edukacji zdrowotnej, w dostępie do profilaktyki. Równość jest fundamentem powszechnego przeznaczenia dóbr – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Sprawiedliwość: Higienistka zapewnia sprawiedliwość – w dostępie do opieki zdrowotnej, w dostępie do edukacji zdrowotnej, w dostępie do profilaktyki. Sprawiedliwość jest fundamentem powszechnego przeznaczenia dóbr – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady realizacji powszechnego przeznaczenia dóbr:

Dostępność: Higienistka zapewnia dostępność – do opieki zdrowotnej, do edukacji zdrowotnej, do profilaktyki. Dostępność jest fundamentem powszechnego przeznaczenia dóbr – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Równość: Higienistka zapewnia równość – w dostępie do opieki zdrowotnej, w dostępie do edukacji zdrowotnej, w dostępie do profilaktyki. Równość jest fundamentem powszechnego przeznaczenia dóbr – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Sprawiedliwość: Higienistka zapewnia sprawiedliwość – w dostępie do opieki zdrowotnej, w dostępie do edukacji zdrowotnej, w dostępie do profilaktyki. Sprawiedliwość jest fundamentem powszechnego przeznaczenia dóbr – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

5.5.1.6. Opcja na rzecz ubogich – szczególna troska o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji

Definicja zasady opcji na rzecz ubogich: Zasada opcji na rzecz ubogich stanowi fundament katolickiej nauki społecznej – i fundament edukacji zdrowotnej. Zasada opcji na rzecz ubogich oznacza, że szczególna troska należy się najsłabszym – dzieciom z rodzin w trudnej sytuacji, dzieciom z rodzin ubogich, dzieciom z rodzin marginalizowanych. Opcja na rzecz ubogich jest fundamentem solidarności – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Podstawa teologiczna: Zasada opcji na rzecz ubogich wynika z faktu stworzenia na obraz i podobieństwo Boże – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Szczególna troska należy się najsłabszym – dzieciom z rodzin w trudnej sytuacji, dzieciom z rodzin ubogich, dzieciom z rodzin marginalizowanych. "Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie" (Mt 5,3).
Podstawa filozoficzna: Zasada opcji na rzecz ubogich wynika z faktu posiadania rozumu i wolnej woli – jako istoty społecznej, stworzonej do wspólnoty. Szczególna troska należy się najsłabszym – dzieciom z rodzin w trudnej sytuacji, dzieciom z rodzin ubogich, dzieciom z rodzin marginalizowanych.
Podstawa prawna: Zasada opcji na rzecz ubogich jest chroniona przez prawo – przez Konstytucję RP (art. 68: "Każdy ma prawo do ochrony zdrowia"), przez Konwencję o Prawach Dziecka, przez Europejską Konwencję Praw Człowieka.

Zastosowanie w edukacji zdrowotnej:

Szczególna troska o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji:

Higienistka troszczy się o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji – o dzieci z rodzin ubogich, o dzieci z rodzin marginalizowanych, o dzieci z rodzin w kryzysie. Szczególna troska jest fundamentem opcji na rzecz ubogich – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Zastosowanie praktyczne: Higienistka identyfikuje dzieci z rodzin w trudnej sytuacji – obserwuje, dokumentuje, kieruje. Higienistka troszczy się o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji – informuje, konsultuje, współdecyduje. Higienistka troszczy się o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji – działa dla dobra dzieci, nie dla własnej wygody, nie dla własnego interesu.

Formy realizacji opcji na rzecz ubogich:

Identyfikacja: Higienistka identyfikuje dzieci z rodzin w trudnej sytuacji – obserwuje, dokumentuje, kieruje. Identyfikacja jest fundamentem opcji na rzecz ubogich – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Wsparcie: Higienistka wspiera dzieci z rodzin w trudnej sytuacji – informuje, konsultuje, kieruje. Wsparcie jest fundamentem opcji na rzecz ubogich – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Współpraca: Higienistka współpracuje z organizacjami – z Caritas, z parafią, z organizacjami prorodzinnymi, z ośrodkami pomocy społecznej. Współpraca jest fundamentem opcji na rzecz ubogich – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Zasady realizacji opcji na rzecz ubogich:

Szczególna troska: Higienistka troszczy się szczególnie – o dzieci z rodzin w trudnej sytuacji, o dzieci z rodzin ubogich, o dzieci z rodzin marginalizowanych. Szczególna troska jest fundamentem opcji na rzecz ubogich – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Sprawiedliwość: Higienistka działa sprawiedliwie – dla dobra dzieci z rodzin w trudnej sytuacji, dla dobra dzieci z rodzin ubogich, dla dobra dzieci z rodzin marginalizowanych. Sprawiedliwość jest fundamentem opcji na rzecz ubogich – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.
Miłość: Higienistka działa z miłością – dla dobra dzieci z rodzin w trudnej sytuacji, dla dobra dzieci z rodzin ubogich, dla dobra dzieci z rodzin marginalizowanych. Miłość jest fundamentem opcji na rzecz ubogich – nie opcją, nie dodatkiem, nie luksusem.

Modlitwa higienistki o realizację zasad katolickiej nauki społecznej:

"Panie, daj mi mądrość – abym działała w zgodzie z zasadami katolickiej nauki społecznej. Daj mi miłość – abym działała z miłością, nie z lękiem. Daj mi sprawiedliwość – abym działała sprawiedliwie, nie z uprzedzeniem. Daj mi solidarność – abym działała solidarnie, nie z obojętnością. Daj mi troskę – abym troszczyła się o najsłabszych, o chorych, o ubogich, o marginalizowanych. Maryjo, Matko Sprawiedliwości – módl się za mną. Św. Józefie, Opiekunie – strzeż mnie. Św. Wincenty a Paulo, Patronie Ubogich – ucz mnie troski. Amen."